Doniesienia przestrzegały przed ekstremalnymi temperaturami rzędu 90 stopni poniżej zera, tymczasem gdy podróżnik z Podhala po raz pierwszy stanął na lądzie szóstego kontynentu, termometr wskazywał 2 stopnie... powyżej zera.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"138006"}

Pomysł na Antarktydę narodził się kilka lat temu przy okazji wyprawy w Andy. – W samolocie do Argentyny siedziało koło mnie bardzo sympatyczne małżeństwo. Zapytałem, gdzie lecą. Odpowiedzieli: na Antarktydę – wspomina Adam Jachymiak, przewodnik i podróżnik. Po powrocie zaczęło się wertowanie internetu w poszukiwaniu biura podróży, które oferuje wyprawę na Antarktydę. – Zobaczyłem ceny. Zmroziło mnie. Stawki zaczynały się od około 40 tysięcy złotych – wspomina. To było jak na tamte czasy nieco za dużo.

Jednak czas płynął, udało się załatać finansowe dziury po poprzedniej zamorskiej wyprawie, a marzenie o Antarktydzie wciąż tliło się gdzieś z tyłu głowy. – Zacząłem znów badać temat. Okazało się, że na Antarktydę można wyruszyć tylko z dwóch miejsc: Ziemi Ognistej (Argentyna) oraz Nowej Zelandii. Wśród ofert wyróżniała się ta najbardziej korzystna, oferująca dwutygodniowy wyjazd za około 35 tysięcy złotych. To było cztery lata temu. Dziś takiej stawki zapewne nie udałoby się już wynegocjować – zastrzega skrupulatnie podróżnik.

Wyprawa rozpoczęła się w Buenos Aires. Był to również czas na przypomnienie sobie podstawowych faktów o najbardziej odludnym kontynencie świata. Antarktyda ma średnią wysokość 1,9 km nad poziomem morza. Jest to najsłabiej zasilany w opady kontynent na świecie, niemal nie występuje tam także parowanie. Doniesienia przestrzegały przed ekstremalnymi temperaturami rzędu 90 stopni poniżej zera (odczuwalnie). Tymczasem gdy podróżnik z Podhala po raz pierwszy stanął na lądzie szóstego kontynentu, termometr wskazywał 2 stopnie powyżej zera.

Półwysep Antarktyczny prezentował kosmiczne widoki. Pozbawiona lodu, skalista ziemia wybrzeża była zasiedlona przez pingwiny. – Antarktyda nie należy do żadnego państwa, ale została podzielona na strefy wpływów państw, które posiadają tam swoje udziały. Jest ich 54. Polska ma stację badawczą, ale na wyspie, więc nie jesteśmy brani pod uwagę – zaznacza podróżnik.

Bazą wypadową na dwutygodniową eskapadę był niewielki, ale bardzo komfortowy statek wycieczkowy. Trasa wiodła z Ziemi Ognistej przez Cieśninę Magellana ku wybrzeżom Antarktydy.

Plan wyprawy zakładał, że nocą statek przemieszczał się pomiędzy kolejnymi punktami zwiedzania, a za dnia – w dwóch turach – uczestnicy wyprawy dopływali do lądu mniejszymi łodziami. Wśród atrakcji znalazły się wizyty w koloniach lęgowych pingwinów, obserwacje fok, lwów morskich i uchatek, a nawet bliskie spotkanie z wielotonowym humbakiem. Na Antarktydzie widoczne były także pozostałości dawnej działalności człowieka – pozostałości bazy wielorybniczej sprzed stu lat oraz spalony wrak statku wielorybniczego.

Najbardziej zaskakującą atrakcją była wizyta w sąsiedztwie czynnego wulkanu, który podgrzewa morską wodę do ponad 20 stopni, umożliwiając zażywanie ciepłych kąpieli w sercu najzimniejszego kontynentu na Ziemi. Organizatorzy wyprawy zadbali również o to, by uczestnicy mogli doświadczyć prawdziwego morsowania na otwartym morzu, wśród pływających brył lodu. Stanowiący większość wśród uczestników Skandynawowie czuli się w tym środowisku jak… ryba w wodzie.

W drodze powrotnej statek opłynął charakterystyczną i wzbudzającą wśród żeglarzy trwogę skałę Przylądka Horn.

Adam Jachymiak opowiadał o swojej wyprawie na Antarktydę w rabczańskiej Galerii „Pod Aniołem”, podczas kolejnej prelekcji z cyklu „Wędrówki z pasją”, organizowanego przez Oddział PTTK Rabka oraz burmistrza Rabki Leszka Świdra.

mk