Gdy listonosz przyniósł korespondencję z królewskim nadrukiem na kopercie, Ela Kubaszczyk nie spodziewała się, co to może być. Otworzyła i nie wytrzymała - pobiegła budzić męża, który właśnie na kanapie odsypiał nocną zmianę w fabryce.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"107069"}

- To był szok i ogromna radość. Dla Anglików to ogromne wyróżnienie, dostają je osoby bardzo zasłużone np. w policji. A tu zauważyli Jarosława, mimo że jest Polakiem - wciąż z emocjami w głosie opowiada Ela, rodowita góralka z Ponic koło Rabki.

Na eleganckim papierze widniało zaproszenie dla Eli i Jarosława na przyjęcie w ogrodach Pałacu Buckingham, które miało się odbyć 9 maja 2023 roku, czyli trzy dni po koronacji króla Karola III! Zaproszenie przyszło wprost z pałacu. Sama procedura jest niezmienna od lat. Lokalne przedstawicielstwo rodziny królewskiej może nominować pewną, niewielką pulę osób. Lista trafia do Pałacu Buckingham i tam zapada decyzja, kto trafi na garden party. Elę i Jarka wybrał więc nie byle kto.

Tybetka zamiast kapelusza

Po pierwszym szoku przyszło pytanie, jak tu się ubrać na taką okazję. Przecież obowiązuje ścisły dress-kod, wyszczególnienie, co można założyć na siebie, a co nie. Szczegóły otrzymali w pałacowych wytycznych. U pań niezbędne jest specjalne nakrycie głowy.

- Pomyślałam sobie, że mogę założyć sukienkę, ale tam będą tysiące pań w sukienkach, więc niczym się nie wyróżnię. A gdy ubiorę strój góralski, to będzie coś, czego Anglicy nie znają - wspomina Ela.

I odpadł problem z kapeluszem, bo w przypadku strojów narodowych restrykcje z nakryciem głowy nie obowiązują. Wszystko było odprasowane i gotowe już na tydzień przed imprezą. To najprawdopodobniej pierwszy taki przypadek w historii królewskich garden party, gdy gość przyszedł w stroju podhalańskim. Nie wiadomo, czy w ogóle jakakolwiek góralka była tam kiedykolwiek zaproszona.

Jarosław, jako rodowity łodzianin, nie myślał nawet podszywać się pod górala i wciskać na siebie bukowe portki. Do pałacu udał się w garniturze. - Napisali, że można ubrać frak i cylinder, ale nie są to rzeczy, które przechowuję w domu - wybucha śmiechem - więc ubrałem się tradycyjnie, w to, co miałem najlepszego - dodaje.

Takiej wejściówki nie można kupić, ani wygrać na loterii. Trzeba sobie zasłużyć.

- To troszkę moja wina, bo od 2016 roku działam społecznie na terenie hrabstwa Glostershire i samego miasta Gloster. Jestem prezesem polonijnej fundacji charytatywnej oraz od dwóch lat jestem miejskim radnym i prawdopodobnie te zasługi zaprocentowały, a przynajmniej ja to tak odbieram - przyznaje Jarek.

Samo garden party trwało od godz. 15 do 18. Po godzinie od rozpoczęcia rozbrzmiał hymn i pojawiła się rodzina królewska. Niestety, tym razem król Karol III nie pojawił się, ale w jego imieniu gospodarzem był książę William.

- Udało nam się zobaczyć z bliska Williama i Kate, niestety nie byliśmy na tyle blisko, aby zamienić choć słowo. Jednak sama obecność w Pałacu Buckingham było ogromnym przeżyciem - wspominają nazajutrz. 

Strój Eli cieszył się ogromnym zainteresowaniem. Wielu królewskich gości podchodziło, by zapytać, z jakiego jest kraju, niektórzy nawet prosili o zdjęcie. Przyjęcie się skończyło, ale wrażenia i emocje pozostają im na całe życie.

Tu jest nasz dom

Choć obydwoje urodzili się i wychowali w Polsce, to poznali się dopiero w Anglii. Ela wyjechała na wyspy już po studiach z fizjoterapii na nowotarskiej Podhalance. Jarek do 2007 roku, przez 20 lat, mieszkał w Łodzi. Pobrali się w 2015, a ślub i wesele zorganizowali w Nowym Targu.

Dziś on jest brygadzistą w fabryce wytwarzającej pompowtryski do ciężarówek. Ona po długim urlopie wychowawczym pracuje w kuchni miejscowej szkoły podstawowej, tej samej, w której uczą się ??c?? dzieci. Do pracy ma pięć minut spacerkiem, przy okazji odprowadzając siedmioletnią Milenkę i pięcioletniego Adasia, który jest w zerówce. Dzieci doskonale mówią po polsku, bo tak rozmawiają w domu, oprócz tego chodzą też w soboty do polskiej szkoły. - Zależy nam bardzo, by podtrzymać polską tradycję. Jak my o to nie zadbamy, to one same sobie nie pomogą. A przecież chcemy, żeby mogły się na przykład z babciami dogadać. Wszystkim byłoby przykro, gdyby nie potrafili porozumieć się w ojczystym języku - podkreśla Jarosław.

Ale gwarą nie mówią, bo i w domu w Ponicach raczej nie mówiło się po góralsku. Choć Jarek, wspominając swą pierwszą wizytę u przyszłych teściów przyznaje, że wielu słów nie rozumiał i szepcząc Eli do ucha pytał, o czym oni mówią...

Czy wrócą do Polski? - Raczej nie. Uwielbiamy jeździć na 3-4 tygodnie do Polski, odwiedzać rodzinę. Marzeniem naszym jest, by wyjechać na święta. Ale tu jest już nasz dom, tu czujemy się dobrze, u siebie. I jest tu tylu Polaków, że idąc z dziećmi częściej mówię do spotkanych ludzi "dzień dobry" niż "good morning". Jak się znajdzie swoje miejsce, to Polakiem można być wszędzie - przekonuje Ela, pierwsza góralka, która w kierpcach i gorsecie poszła w odwiedziny do angielskiego króla.

Józef Figura