Gdyby prezes zamiast szpitalem od samego początku się tylko publicystyką zajmował, to dziś może mielibyśmy szpital.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"116432"}

Na wstępie przypominam: Kum Zdrojowy przebywa obecnie na zasłużonej emeryturze. No może trochę przedwczesnej, ale w związku z dość powszechnym światowym zjawiskiem zaniku poczucia humoru - Kum uznał swą misję za wypełnioną. Ale, kurna, ludzie jakoś zapomnieć nie mogą, spokoju nie dają. Przyłażą, wydzwaniają. „A czytałeś, co ten prezes szpitala w tych swoich felietonach napisał?” - pytają. „Nie czytałem” - oznajmiam zgodnie z prawdą, ale to wcale wątku nie kończy. „Ale bym mu odpisał” - ciągnie niezrażony interlokutor i znacząco zawiesza głos. „No, wiesz, tylko jak go zaczepię, to będę miał przerąbane, ale ty… Ty to byś mógł”...

No, w sumie to bym mógł. Wdać się w polemikę z tekstem, którego nie czytałem - to byłoby nawet zgodne z duchem naszych czasów. Ale żeby od razu krytykować w czambuł całą twórczość… A niby za co? Zawsze trzeba szukać dobrych stron. Gdyby na ten przykład prezes zamiast rabczańskim szpitalem od samego początku się tylko publicystyką zajmował, to dziś może mielibyśmy szpital... To takie pierwsze primo spostrzeżenie, zaczerpnięte z autopsji... własnej.

Drugie jest takie, że prezes to nasz rabczański mesjasz. Tyle że nieprawdziwy. Szpital zburzył w trzy tygodnie, ale w trzy dni go nie odbudował. Ani w trzy tygodnie. Nawet w miesiące trzy też nie. Ani... w ogóle?

Ale dajmy już spokój z tym wrodzonym mesjanizmem. Analogii dla prezesa szukać należałoby raczej w polskiej historii, niż Piśmie Świętym. Wszak ten gość to jest idealne skrzyżowanie Kazimierza Wielkiego z Odnowicielem. Tylko znów - trochę nieudane. Prezes zastał szpital murowany, a zostawił, jak mawiają rodowici górale... łoz…ebany - taka różnica drobna.

Tak że kochani Rabczanie: cieszcie się publicystyką prezesa, bo słowa, nawet te zaczerpnięte wprost ze słownika wyrazów obcych, to tylko słowa. Może lepiej, żeby prezes pisał opasłe felietony, niż przechodził do czynów. Bo nawet po ostatniej kadencji mamy w Rabce jeszcze sporo rzeczy do zburzenia.

A ja obiecuję na koniec, że tak na przełomie kwietnia i maja wyjdę na któreś z rabczańskich wzgórz i pomacham na do widzenia panu prezesowi, zmierzającemu ku przeznaczeniu - szybom naftowym Podkarpacia. Do widzenia rabczańskie słońce… szczęśliwie zachodzące.

Byle do wyborów.

Kum Zdrojowy