Dyrektorka rabczańskiego liceum jest winna oszustwa – nie miał wątpliwości sąd i w poniedziałek ukarał Irenę J. dwutysięczną grzywną.

Prokuratura zarzucała Irenie J., dyrektorce jednej z rabczańskich szkół średnich, że dwukrotnie posłużyła się spreparowaną kserokopią dyplomu ukończenia zaocznych studiów. Dyrektorka w 1989 roku obroniła pracę magisterską z filologii rosyjskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Dyplom odebrała dopiero osiemnaście lat później.

Oryginał dokumentu z lat osiemdziesiątych, pozbawiony fotografii i podpisów dziekana i rektora, odnalazła pracownica UJ w lutym ubiegłego roku. Jednak już wcześniej Irena J. dwukrotnie posługiwała się uwierzytelnioną kopią dyplomu. Ksero trafiło do kuratorium oświaty – znalazło się w komplecie dokumentów niezbędnych do uzyskania tytułu nauczyciela dyplomowanego. Kolejna kopia zachowała się aktach osobowych, przechowywanych w starostwie.

Obie kserokopie, opatrzone pieczęcią \"za zgodność z oryginałem\", różnią się od prawdziwego dyplomu. Inna jest data wystawienia i informacja na temat miejsca urodzenia właścicielki. Dokumenty różnią się też unikalnym numerem.

Na początku ubiegłego roku na rozbieżności zwróciła uwagę urzędniczka powiatowego wydziału oświaty. Starostwo poprosiło o wyjaśnienia Uniwersytet, a uczelnia skierowała doniesienie do prokuratury. Sprawa trafiła do sądu. Podczas procesu dyrektorka nie przyznała się do winy. Jeszcze podczas ostatniej rozprawy zapewniała, że nie miała powodu oszukiwać. – Cieszę się nieposzlakowaną opinią. Jestem dobrym człowiekiem. Nie wiem, dlaczego mnie coś takiego spotkało – przekonywała łamiącym się głosem.

Jej wyjaśnienia rozmijały się jednak z zeznaniami pracownicy uniwersyteckiej administracji, która wykluczyła, by uczelnia mogła wydać absolwentowi dwa różne dyplomy. Przekonywała, że w uczelnianych księgach nie ma dokumentu o numerze, który widnieje na kopii z teczki personalnej dyrektorki.

Prokurator w mowie końcowej podtrzymał zarzuty stawiane Irenie J. Przekonywał, że kobieta świadomie posłużyła się fałszywą kopią dyplomu. Zaznaczył, że nikt – poza dyrektorką – nie miał powodu przygotować fałszywki. – Być może oskarżoną goniły terminy. Może się spieszyła. Wiadomo, że przed konkursem na dyrektora miała mało czasu na skompletowanie dokumentów – zastanawiał się. Fakt, że dyrektorka posiada wyższe wykształcenie, uznał za okoliczność łagodzącą.

Obrońca starał się wykazać, że Irena J. nie miała powodu preparować dokumentu. Sugerował też, że skoro dyrektorka od końca lat osiemdziesiątych posługiwała się tą samą kopią dyplomu, to do fałszerstwa doszło wiele lat temu, a tym samym przestępstwo uległo przedawnieniu. – Wydaje mi się, że cały akt oskarżenia w tej sprawie sprowadza się do tezy, że jeśli są podejrzenia, to należy oskarżyć moją klientkę. Jaki interes mogłaby mieć oskarżona – osoba o ponadprzeciętnej inteligencji – żeby podejmować takie samobójcze działania? – pytał obrońca, przedstawiając inne możliwe scenariusze wypadków sprzed lat. – Być może jakaś pani z dziekanatu, potraktowana czekoladkami, wypisała właśnie coś takiego. W takim jednak wypadku moja klientka nie może ponosić odpowiedzialności.

Sąd podzielił argumentację oskarżyciela. – Wina nie wzbudza wątpliwości – przekonywała, uzasadniając wyrok, sędzia prowadząca sprawę. – Oskarżona za każdym razem osobiście dostarczała ten dokument. Bo również kserokopia jest dokumentem. Oskarżona, poprzez pełnioną funkcję i swoje wykształcenie, jest osobą zaufania publicznego. I jako osoba zaufania publicznego musiała mieć świadomość, że wprowadzając do obiegu podrobiony dokument, popełnia przestępstwo.

Sąd ukarał Irenę J. dwutysięczną grzywną. Dyrektorka będzie musiała też pokryć koszty procesu. Wyrok jest nieprawomocny.

Marek Kalinowski