Mieszkaniec Rabki szukał wody, jednak już na 15 metrach dokopał się do gazu. Wbrew pozorom, prywatne złoże wcale nie jest powodem do radości.

Pan Mirek jest właścicielem ładnej działki, przylegającej do głównej drogi prowadzącej na Słone. Zatrudniona przez rabczanina profesjonalna firma miała na parceli wywiercić studnię głębinową. Prace ruszyły z kopyta. Jeszcze w sobotę rano nic nie zapowiadało wielkiego odkrycia, a zarazem fiaska kosztownego przedsięwzięcia. - Rano robotnicy zapewniali: będziesz pan miał wodę, jak się patrzy - relacjonuje pan Mirek. Gdy koło południa z odwiertu zaczęło dobiegać bulgotanie, wszyscy wieszczyli wielki sukces. Tym bardziej że otwór miał dopiero piętnaście metrów głębokości, podczas gdy wodonośne złoże miało się znajdować na 23 metrze pod ziemią.

- W pewnym momencie z osadzonej w odwiercie rury zaczęła się wydobywać substancja lotna pod ogromnym ciśnieniem. To coś śmierdziało zupełnie jak gaz. Nie ma żartów - pomyślałem. Pierwsza myśl, jak wpadła do głowy: uszkodziliśmy rurociąg. To było nawet prawdopodobne, bo przez działkę faktycznie przebiega rura gazowa. Wezwaliśmy gazowników - relacjonuje właściciel działki. Pracownicy pogotowia gazowego za pomocą mierników stwierdzili, że z dziury faktycznie wydobywa się niemal czysty gaz (stężenie: 98%). Jednak ustalili też, że rura gazowa jest całkowicie szczelna, a jakikolwiek wyciek - wykluczony. Ostatecznie spece potwierdzili, że pan Mirek stał się - mimo woli - właścicielem złoża strategicznego surowca energetycznego. Specjaliści zastrzegli od razu, że nie ma się z czego cieszyć. W promieniu 30 m od odwiertu nie można prowadzić żadnych głębszych wykopów. O kontynuowaniu wiercenia studni - też mowy nie ma.

Gazownicy się szybko pożegnali i poradzili, by do zabezpieczenia otwartego złoża pan Mirek wezwał strażaków. Druhowie z rabczańskiej Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej sprawnie zabezpieczyli ujście gazu. Do wywierconego otworu wsypali specjalną, pęczniejącą substancję. Operacja nie przyniosła natychmiastowego skutku. Przez kilkanaście minut dziura - niczym gejzer - wypluwała szarą maź.

- Ale mi się trafiło - nie może dojść do siebie właściciel złoża. - Po cholerę mi ten gaz? Szejkiem nie zostanę, a na działce jest jeszcze tylko jedno miejsce gdzie się można do wody dokopać. Jak i tam trafi się gaz, to kaplica... Pozostanie jedynie ogłoszenie zamieścić: zamienię złoże na studnię z pitną wodą - zachodzi w głowę.

Gapie zabrani wokół \"gazowej\" studni łatwo znajdują \"jaśniejsze\" strony niecodziennej sytuacji. - Ja to bym poczekał, aż sprawa przycichnie, dokopał tę studnię i miałbym w kranie wodę gazowaną - można usłyszeć nad odwiertem. - Może faktycznie to jakieś malutkie złoże. Może po prostu parę milionów lat temu zdechł przechodzący tędy dinozaur. No, ileż może być tego gazu z jednego prekambryjskiego gada? Niewiele - pociesza się właściciel studni.

mk