Wymagająca belferka od biologii, malarka aż nazbyt dokładna – Zofia Dubiel prezentuje swe prace w rabczańskiej Galerii MOK Pod Aniołem.

– Wiem, że paru uczniów po cichutku nazywało mnie: ta cholera, Dubielowa. Wiem, że niektórzy tak się bali biologii, że woleli omijać rabczańskie liceum. Przeze mnie – wspominała podczas piątkowego wernisażu wystawy swych prac znana w uzdrowisku pani profesor.

Zofia Dubiel pochodzi z Krakowa, do Rabki przyjechała niedługo po studiach. Przyznaje, że na początku niełatwo jej było porozumieć z góralami. – Mieszkałam w służbowym mieszkanku w Zarytem i pracowałam w tamtejszej szkole podstawowej. Byłam paniusią z Krakowa, która nie mogła zrozumieć gwary. Do dzieci mówiłam zbyt uczenie. A one i tak bardzo garnęły się do nauki. Znosiły do szkoły wszystko, co tylko żyło: żmije, żaby, robale i zielsko wyrwane z korzeniami.

Kolejnym epizodem w karierze zawodowej pani profesor była posada w rabczańskiej podstawówce. Później zaczęła nauczać w liceum im. Eugeniusz Romera. Praca z młodzieżą dawała prawdziwą satysfakcję. Profesor Dubielowa uchodziła za bardzo wymagającego pedagoga. Mimo to ogromne grono jej dawnych uczniów przyszło na piątkowy wernisaż.

Jak pani profesor od biologii i chemii odkryła w sobie talent malarski? – Zawsze wiedziałam, że mam zdolności manualne. Kiedyś przygotowałam kilka szkiców i pokazałam je sąsiadce. „Co z tym zrobić?” – zapytałam. „Powinnaś je powiesić na ścianie” – odpowiedziała. To była zachęta do dalszej pracy – wspominała malarka.

Dziś Zofia Dubiel należy do krakowskiej grupy twórczej Amarant. – Malujemy wspólnie od sześciu lat. Ale przyznam, że na początku Dubielowa nie była dobrym uczniem. Miałam zboczenie zawodowe: doskonale wiedziałam, ile palców ma żabka, a z ilu płatków składa się słupek kwiatka, który właśnie malowałam. I ja te wszystkie detale wiernie odwzorowywałam. Żeby nie iść w szczegóły, odrzuciłam pędzel i teraz maluję głównie szpachelką. Myślę, że jestem na dobrej drodze – przekonywała.

Marek Kalinowski