Nie byłem przygotowany na to, że wertujac internet w poszukiwaniu starych znajomych trafię na nekrolog. Z Tadkiem nie miałem kontaktu od prawie trzydziestu lat, w pewnym wieku przestaje sie czuć ten neubłagany upływ czasu i ma sie fałszywe wrazenie, ze zawsze zdążymy. Niestety nie. Znaliśmy się relatywnie krótko, ale Tadek był osobą, która zawsze miała ciepły kacik w moich wspomnieniach. Poznaliśmy sie w 1988 roku w Giżycku, dokąd los rzucił nas, absolwentów architektury z różnych uczelni w Polsce, do odbycia obowiązkowej, wówczas rocznej słuzby wojskowej..'Kolega z wojska' brzmi dość pretensjonalnie, ale autentycznie polubilismy sie i mając mnóstwo wspólnych tematów trzymalismy sie razem. Tadek był taka trochę rogatą, przekorną duszą a jednocześnie bardzo pozytwną, nie dającą się nie lubić osobą. Pod koniec dwumiesięcznego szkolenia miał miejsce wypadek na poligonie i Tadek jako osoba ratująca kolegą został nieźle sponiewierany przez prokuraturę wojskowa, która usiłując znależć przyczynę, uznała, że ktoś kto był obok 'musi' coś wiedzieć a skoro nie wie to znaczy, że 'oczywiście' ukrywa prawdę. Szczęśliwie sprawa po kilku miesiącach umarła, chociaż musiało to Tadka sporo kosztować. Póżniej spoktykalismy się wielokrotnie, ja z żona jeżdąc na narty kilka razy byliśmy w Noym Targu, Zborowscy, namietni fani jazzu przyjezdzali z kolei na festiwal Jazz Jamboree do Warszawy i pomieszkiwali w naszej kawalerce. A potem jak to w życiu, kontakty gdzieś sie rozluzniły i ostatni raz widzielismy się pod koniec lat 1990ych. Świeć Panie nad Twoją duszą Tadku.