...gdy się podchodzi do nich zbyt blisko.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"103555"}

To jeden z wielu cytatów ze świetnego i ciągle aktualnego dramatu "Iwona, księżniczka Burgunda" Witolda Gombrowicza pokazującego w groteskowy sposób obraz społeczeństwa. Ten właśnie tragikomiczny tekst na swój warsztat wzięła działająca przy Miejskim Centrum Kultury w Nowym Targu  Młodzieżowa Grupa Teatralna "o Szesnastej", z którą zajęcia prowadzi Marek Wrona, aktor Teatru Witkacego w Zakopanem.

Wybór sztuki świetny, bo dramat Gombrowicza w naturalny sposób wpisuje się w młodzieńczą wrażliwość, krytycyzm i  bunt przeciwko prawidłom rządzącym społeczeństwem.

Akcja sztuki rozgrywa się na królewskim dworze. Główną bohaterką jest tytułowa Iwona  - głupia, małomówna i pod każdym względem nieatrakcyjna. Na przekór innym, na przekór utartym zwyczajom, wszechogarniającej nudzie, banalnej codzienności i dla żartu zaręcza się z nią Książe Filip. Co z tego wyniknie, można się było przekonać oglądając spektakl.

W sobotni wieczór na deskach MCK w Nowym Targu odbyła się premiera "Iwony, księżniczki Burgunda" w reżyserii Marka Wrony. Młodzi aktorzy świetnie weszli w swoje role na tym groteskowym dworze, pełnym konwenansów i norm. W swoją grę wciągnęli od początku publiczność, choćby zmuszając wszystkich do powstania z miejsc, kiedy pojawił się król ze swoim orszakiem.

Szczególne brawa należały się Łukaszowi Pyszowi, który wcielił się w rolę Króla bardzo profesjonalnie. Świetnie poradziła sobie z pozoru tylko łatwą rolą  Wiktoria Iżyk jako Iwona, która bez słów i z minimalistycznymi gestami musiała zagrać swoją "plazmowatość".    

Groteskowy świat dramatów Gombrowicza zawsze zaburza w widzu pozorny ład i spokój, do którego lubimy się przyzwyczajać niezauważając  często śmieszności i absurdów dnia codziennego i narzucanych nam norm. Gombrowicz to także zawsze skarbnica cytatów. I z "Iwony, ksieżniczki Burgundy" też wychodzimy mając w pamięci słowa księcia Filipa: "Kochamy się, bo ona tak samo mi się nie podoba jak ja jej, i nie ma nierówności". czy "właśnie najgłupsze prawa natury są najbardziej smakowite". Tak więc "Na Boga, udawajmy dalej normalnych, skoro nie możemy być normalni"...

Beata Zalot