Niepełnosprawny Jarek ma swoje wymarzone mieszkanie, urządzone między innymi dzięki pomocy czytelników Tygodnika Podhalańskiego. Gdyby miał jeszcze wózek elektryczny, mógłby czasem samodzielnie z niego się wydostać.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"105035"}

Choć klucze od własnego mieszkania dostał w lipcu zeszłego roku, wprowadził się do niego dopiero przed miesiącem. Dokładnie 15 lutego. Od tego czasu nie opuścił swoich czterech ścian, bo nie pozwala na to jego wózek inwalidzki, poruszany siłą jego mięśni. Podczas dłuższej niż po mieszkaniu jazdy ktoś musi ten wózek popchnąć.

O Jarosławie Dąbrowskim pisaliśmy pod koniec zeszłego roku ("Pomóżmy się urządzić", TP 49/2022). Dzięki rządowemu programowi Mieszkanie+ Jarek dostał swoje lokum, ale nie przystosowane do potrzeb osoby niepełnosprawnej. Nie stać go było także na jakiekolwiek  wyposażenie.

Zdany na siebie

Jarek jest osobą niepełnosprawną, ma paraliż czterokończynowy. To skutek pobicia przed prawie 30 laty. Do tej pory mieszkał u siostry, w bloku na trzecim piętrze. Bez windy, więc tym, co oglądał najczęściej, były ściany własnego pokoju a jedyną podróż odbywał do łazienki. Nie wychodził z mieszkania miesiącami.

Blok na Polanie Szaflarskiej, gdzie mieszka teraz, ma windę. Jarek mógłby samodzielnie się z niego wydostać i sam zrobić sobie zakupy czy skorzystać z pobliskich ścieżek spacerowych. Niestety wózek, który ma,  pozwala samodzielnie poruszać się jedynie po mieszkaniu. Nie może nawet wyjechać na własny balkon z powodu progu w drzwiach.

Mimo że we wniosku napisał, że jest inwalidą, dostał mieszkanie nieprzystosowane dla osoby niepełnosprawnej. Liczył, że na etapie budowy mieszkanie będzie przygotowane dla niego, tak jak to się stało na przykład w Katowicach.

Puste ściany

Dzięki pomocy finansowej Powiatowego Centrum Pomocy w Nowym Targu łazienkę udało się przystosować dla Jarka. Niestety na zakup mebli i wyposażenia nie miał pieniędzy. Siostrzeniec zorganizował dla niego zrzutkę, która po artykule w Tygodniku Podhalańskim nabrała tempa.

- Gdyby nie te wpłaty, nie mieszkałbym tu dzisiaj - podkreśla Jarek Dąbrowski. Nie tylko zebrał prawie 11 tys. zł, ale dzięki zbiórce spotkał  ludzi, którzy w inny sposób bezinteresownie mu pomogli, choćby w skręcaniu mebli czy doposażeniu. Dzięki zrzutce kupił biurko, sofę, szafę, drabinkę do ćwiczeń i żaluzje. Zapłacił też symboliczną cenę 1600 zł za kuchnię z płytą indukcyjną, którą zrobił mu stolarz z Klikuszowej. - Jasiek nawet za materiał nie wziął tyle, ile powinien, nie mówiąc o robociźnie - opowiada Jarek. Kuchnia jest przystosowana dla osoby na wózku. Wszystko ma w zasięgu ręki. Może samodzielnie zrobić sobie śniadanie czy umyć naczynia.

Są dobrzy ludzie na świecie

Po artykule zgłosiła się do niego para z Zakopanego - Kinga Karabiowska i Piotr Babiak. - Przywieźli mi robot kuchenny, żelazko, czajnik. Piotr pomagał mi w montowaniu łóżka, szafy, okapu. Byli tu już z pięć razy. Są niesamowici - podkreśla właściciel nowego mieszkania. Po artykule zgłosili się do niego także Anita i Tomasz, którzy - jak się okazało - mieszkają w tym samym bloku, w tej samej klatce. - Podarowali mi biurko, lampy, stojak na buty, stolik, stołek i kubki - wymienia. - Jesteśmy teraz w codziennym kontakcie, pytają, czy czegoś nie potrzebuję, robią mi zakupy. Anita - mimo zaawansowanej ciąży - odkurzała mi kiedyś mieszkanie i umyła podłogi. To bardzo ciepli ludzie, o złotym sercu - podkreśla. Niedawno urodziło im się dziecko, ale i tak Jarek wie, że może na nich liczyć. Pralkę dostał od pani Renaty Przybylińskiej-Cedzidło z ul. Podhalańskiej.

- Fajnie w końcu budzić się na swoim - we własnym łóżku, we własnym mieszkaniu - podkreśla. Jedyne, czego się boi, to, że się przewróci podczas przesiadania z łóżka na wózek i odwrotnie. To dla niego za każdym razem nie lada wyczyn. Stolarz z Klikuszowej obiecał mu, że zrobi mu jeszcze stolik na kółkach i specjalny uchwyt, który ułatwi ten manewr.

Jeden dzień z życia Jarka

Jak wygląda jego dzień we własnym mieszkaniu? - Budzę się ok. 6 -7 rano. Żeby siąść, poubierać się, muszę odczekać, aż mi mięśnie popuszczają. Samo przesiadanie się z łóżka na wózek zajmuje ok. 20 minut - opowiada. Potem odpala komputer i włącza ulubioną stację - Antyradio. Zagląda na pocztę, je śniadanie. Wszystko zajmuje około godziny. Zaczyna przed komputerem pracę jako sprzedawca komputerowy. Po dwóch godzinach robi sobie przerwę na kawę. Pracuje jeszcze dwie godziny, aż do obiadu, który dowożą z Ruczaju. Potem sprzątanie, pranie. Około godz. 17-18 kładzie się i odpoczywa. Ogląda film, słucha muzyki. Robi sobie kolację.

Gdybym miał wózek elektryczny

Nieśmiało marzy o wózku elektrycznym, wtedy nie musiałby nikogo prosić o zakupy. Nie byłby więźniem swojego mieszkania. Mógłby pojechać sobie na spacer, niedaleko jest kładka na Dunajcu, może nawet dotarłby na Bór na Czerwonem. Teraz - gdy chce wyjść z mieszkania - musi kogoś poprosić, żeby pchał wózek. - Dostałem od obcych ludzi tyle dobra, że nie śmiem ich prosić jeszcze, żeby mnie wyprowadzali na spacer. To zresztą krępujące - tłumaczy.

Dlatego odkąd miesiąc temu się wprowadził do swojego mieszkania, jeszcze z niego nie wyjechał. Taki wózek elektryczny to koszt ok. 30 tys. zł. Tymczasem Jarek z trudem wiąże koniec z końcem. Sam czynsz - już po odliczeniu dopłaty rządowej - to 1467 zł. Tymczasem jego renta z wszystkimi świadczeniami wynosi 1700 zł. - Na życie zostaje 200 zł. Pracuję w restauracji Ruczaj na 1/4 etatu. - Ogarniam sklep internetowy. To 625 zł miesięcznie. Z Ruczaju przywożą mi obiady pracownicze, za które płacę 450 zł - wylicza. Z powodów finansowych zrezygnował od początku roku ze współpracy z kliniką, od której dostawał susz z marihuany, działający przeciwbólowo i rozluźniający jego mięśnie. Z kolei spięte mięśnie bardzo utrudniają funkcjonowanie. Ratuje go rehabilitacja, którą rozpoczął w domu w zeszłym tygodniu. Jest możliwa dzięki Fundacji im. A Worwy, której Jarek jest podopiecznym.

Jego zrzutka została przedłużona, tym razem z myślą  o wózku elektrycznym. Jarek dał się też namówić, by podczas piątkowego koncertu zespołu Kliw w nowotarskiej Galerii Sztuki BWA Jatki pojawiła się puszka, do której wpadły pierwsze pieniądze na wymarzony wózek elektryczny - 711,87 zł. Swoją "złotówkę" można dorzucić także, wpłacając pieniądze na konto Fundacji A. Worwy.  

Jak zwykle liczymy bardzo na pomoc naszych czytelników i mamy już pewność, że nas nie zawiedziecie.

Nr konta Fundacji im. A. Worwy: 53 1240 1574 1111 0010 3480 6570 Z dopiskiem: dla Jarosława Dąbrowskiego.

Link do zrzutki: https://zrzutka.pl/dla-jaroslaw-dabrowski