Klucze dorabia od 33 lat, spoglądając przez małe okienko na zmieniający się nowotarski rynek.

Jerzy Brzezicki ze swym niewielkim biznesem wrósł w nowotarski pejzaż jak mało kto. Bo chyba mało kto nie ma kluczy, które by nie wyszły z jego ręki. Jego firma mieści się na jakichś czterech metrach kwadratowych powierzchni. Drewniany "pawilonik" sklecony w korytarzu kamienicy tuż obok przystanku autobusowego od 1990 roku opiera się próbie czasu. I nie dały mu rady ani kolejne reformy, inflacje, denominacje ani dewaluacje.

Wszystko zaczęło się w 1990 roku. Upadła komuna. On, podobnie jak i jego dwaj koledzy, siedzieli w rodzinnej Rabce i myśleli, co dalej. Nie mieli pracy ani perspektyw. Jerzy, zegarmistrz z zawodu, człowiek kochający precyzyjną robotę, pracował wcześniej w rabczańskim pawilonie "Gazda" u kolegi, który prowadził punkt dorabiania kluczy. Ale punkt, podobnie jak i cały sklep, nie wytrzymał zmiany systemu. Jerzy był więc bez pracy i bez pomysłu. Do pewnego dnia, gdy w końcu wstał, wsiadł do samochodu i pojechał do Nowego Targu z założeniem, że tu znajdzie swoje miejsce.

- Krążyłem dookoła po rynku i wypatrywałem odpowiedniego lokalu. Wytypowałem sobie dwa. Od południa były sklepy GS-u. Ale gdy tam poszedłem, nie mieli nic, co by mi pasowało. Kolejnym pomysłem był stary dom towarowy. Zaproponowali kilka lokali w podwórzu. Ale ja wybrałem miejsce w przejściu, ale blisko rynku. Bo to blisko klienta jest - tłumaczy.

Dlatego tak lubi swoje niewielkie okienko, przez które spogląda na świat. Gdy klient podchodzi, stara się szybko przyjąć zamówienie i umówić się po odbiór za pięć minut, nie więcej. Bo kolejni przechodnie, widząc kolejkę, nie podejdą. Teraz nikt nie lubi czekać. Każdy chce przyjść, zrobić, iść dalej i zapomnieć. Więc Jerzy nie chce zmieniać lokum, mimo że zimą mróz dokucza jak diabli, a i przeciągi dają się we znaki. 

O pozwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej starał się przez kilka miesięcy. Takie były wówczas realia, więc zaczął pracę, zanim otrzymał zgodę.

Nie pamięta swojego pierwszego klienta. Ale dobrze pamięta pierwsze grube zamówienie. Z banku. Mnóstwo kluczy do różnych drzwi i kas, zwykle nietypowych. Uporał się i nieźle zarobił. Ale takie zamówienia to rzadkość. Dziś oprócz dorabiania kluczy najczęściej wymienia bateryjki w zegarkach czy samochodowych kluczykach, sprzedaje paski, wyrabia pieczątki czy laminuje papiery. I patrzy, jak rzeczywistość za okienkiem się zmienia.

- To już nie te czasy, gdy w jarmarki było najwięcej klientów. Odkąd handel się przeniósł z Bereków na koniec świata, klientów w rynku zostało niewielu - przyznaje. 

Przez jedenaście lat dojeżdżał do pracy z Rabki, potem zaczął wynajmować mieszkanie w Nowym Targu. I mimo swych obecnie 70 lat i statusu emeryta - nie wyobraża sobie życia inaczej niż otwarcie punktu z samego rana, by zamknąć o 17. Od poniedziałku do soboty. Po pracy zostaje mu już niewiele czasu na relaks. Kiedyś zapalczywie wędkował, potem mu przeszło. Ma w domu bieżnię, by się poruszać po godzinach spędzonych na siedząco. Czasem wyjdzie na dłuższy spacer. Ale cały czas myślami wraca do swego okienka, z którego widzi ten sam świat od 33 lat. 

fig