Ci, którzy idąc na wystawę "Animalis 2023. Triennale malarstwa o tematyce zwierzęcej", spodziewają się obrazów ładnych i przyjemnych, mogą być rozczarowani.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"114645"}

W Galerii Sztuki BWA JATKI w Nowym Targu można już oglądać pokonkursową wystawę „Animalis 2023" To najlepsze prace wybrane przez jury w ogólnopolskim konkursie na obraz o tematyce zwierzęcej dla profesjonalnych artystów plastyków zorganizowanym przez Miejską Galerię Sztuki MM w Chorzowie.

Pierwsze skojarzenie - zwierzęta - nasuwa myśl, że będą to portrety naszych czworonożnych pupili, energia pozytywna, obrazki ładne i przyjemne. Nic bardziej mylnego.

Po pierwsze są obrazy, który poruszają temat zwierząt w Ukrainie objętej wojną. To uchodźcy uciekający ze zwierzętami, ale i zwierzęta porzucone, czy te z ukraińskich zoo, na które spadały bomby.

Są takie obrazy, po których chyba przestałabym jeść mięso, gdybym takiej decyzji nie podjęła już lata temu. Tematem tych prac są zwierzęta hodowane na mięso, zabijane często w niehumanitarny sposób. Są prace dotyczące ginących gatunków.

I gdzieś tam przychodzi na myśl słowo "zezwierzęcenie" w odniesieniu do ludzi, którzy zgotowali dramatyczny los zwierzętom, choć myślę, że to wymyślone przez człowieka określenie obraża zwierzęta.

Sama praca "Pocałunejk" Dagmary Jemioły - Hryniewickiej, która zdobyła nagrodę Grand Prix przedstawiająca pocałunek krowy i cielaka też nie jest jednoznaczna. Sam tytuł przywodzi na myśl słynny obraz Klimta. Można pracę odczytać jako opowieść o macierzyństwie wśród zwierząt, miłości matki do dziecka. A może to pocałunek pożegnania? Ironia? Wszak dla wielu to po prostu mięso....Coś co za chwilę stanie się kawałkiem wołowiny i bardziej cenioną cielęciną. To antrykot, szponder, rozbratel, karkówka, polędwica, żeberka....Dziś jeszcze sympatyczna krówka i jej cielątko, niestety w tajemniczej ręce człowieka.

Jeśli zwycięski obraz zakwalifikujemy jako pracę mówiącą o matczynej miłości, to w tej samej kategorii znajdziemy też prace, w którym zwierzęta stały się pretekstem do opowieści o przemijaniu, śmierci, cierpieniu.

No i mamy w końcu także portrety naszych pupili, zwierzęta uczłowieczone i prace, dla których postać zwierzęcia była tylko punktem wyjścia do formalnych eksperymentów. Pomijając obrazy zaangażowane, można czerpać z tej wystawy czysto estetyczną przyjemność. Jest tu bowiem duża różnorodność ciekawych pomysłów, także tych formalnych, Są takie obrazy, które zabierzecie ze sobą. Będą długo wam siedzieć w głowie.

Nie przeoczcie tej wystawy.

Finisaż wystawy zaplanowany jest w piątek, 16 lutego o godzinie 18, ale warto przyjść wcześniej, by obejrzeć obrazy w ciszy.
Beata Zalot