Mieszkańcy części Kokoszkowa chcą likwidacji schroniska dla psów lub przeniesienia go w inne miejsce, by móc prowadzić na położonych poniżej azylu działkach działalność turystyczną.

Choć sprawa ciągnie się od 3 lat, konflikt pomiędzy nimi i nowotarskim magistratem wybuchł ze zdwojoną siłą pod koniec czerwca, gdy po raz pierwszy wyłożono do wglądu plan zagospodarowania przestrzennego dla Kokoszkowa i Kowańca. Według niego schronisko ma zostać przeniesione troszkę wyżej niż dotychczas, może zostać rozbudowane i przygotowane na przyjęcie 800 czworonogów (teraz jest ich ok. 400), natomiast sąsiadujące z nim działki, oznaczone wcześniej w studium zagospodarowania literami \"UT\" (usługi turystyczne) w nowym planie opatrzone są literą \"R1\", czyli rolne.

Ich właściciele zawrzeli oburzeniem. Złożyli uwagę do planu, domagając się przywrócenia poprzedniego przeznaczenia, dodatkowo wystosowali pismo domagające się likwidacji na Kokoszkowie schroniska. Pod wnioskiem 9 osób - wśród nich również rodziny prowadzących azyl Celiny i Kazimierza Pawluśkiewiczów, występujących przeciw działalności prowadzonej przez swoich krewnych - zebrano 125 podpisów. Także ludzi niemieszkających na Kokoszkowie, ale solidaryzujących się z protestem. Przypominają m.in. o uchylonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze \"wuzetce\" z listopada 2010, którą zwrócono do ponownego rozpatrzenia, kolejnych wznowieniach postępowania i kolejnych sprzeciwach. W piśmie podkreślają też, że piękny teren, z widokiem na Tatry i dolinę Podhala, aż po Pieniny, udostępnia się tylko dla psów - co nazywają \"grzechem\". \"Naszą alternatywą i wnioskiem jest pozostawić ten teren nadal na usługi turystyczne - UT, abyśmy mogli w tym pięknym i nieodległym od miasta terenie budować dacze, pensjonaty czy tzw. bacówki oraz również ze względu na istniejące źródło wody mineralnej, tzw. \"siarczanki\", i rozwój agroturystyki w tym terenie\" - napisali, postulując, by schronisko przenieść albo w rejon lotniska, albo na tereny położone przy drodze do Gronkowa, obok sortowni odpadów. Na dodatek - według wnioskodawców - liczba psów powinna zostać ograniczona do 50-100, a czworonogi winny być przyjmowane jedynie z terenu miasta i okolic, a nie - jak podkreślili - z połowy południowej Polski. W osobnym piśmie skierowanym do przewodniczącego rady miasta protestujący domagają się wydelegowania przez niego członków komisji komunalnej na wizję lokalną w rejon poniżej azylu. Dla - jak piszą - \"stwierdzenia odpływu ścieków ze schroniska, które degradują środowisko, skażają grunty, źródła i ujęcie wody dla domostw poniżej schroniska oraz spływają potoczkiem do rzeki Dunajec. Dołączając do tego hałas od psów i brak ekranów dźwiękochłonnych\".

- Nasze grunty będą niczym, nasi krewni chcą nam zrobić krzywdę - mówi Maria Pawluśkiewicz. - Nie interweniowaliśmy wcześniej, bo myśleliśmy, że będzie to małe schronisko. A tu pan burmistrz wydaje \"wuzetkę\" na 800 psów. Nie zgadzamy się na to.

Wojciech Watycha, zastępca naczelnika wydziału gospodarki nieruchomościami i planowania przestrzennego nowotarskiego magistratu, już na wstępie zastrzega, że miasto nie bierze w rodzinnym sporze niczyjej strony. Mówi, że wniosek, z którym wystąpił inwestor, musi zostać rozpatrzony i jeśli spełnia wymogi, magistrat musi wydać decyzję w oparciu o przepisy prawa - to tyle na temat wznowionego postępowania w sprawie cofniętej przez SKO do ponownego rozpatrzenia \"wuzetki\". Jeśli jednak rada plan zagospodarowania uchwali, to ta ostatnia w ogóle nie będzie potrzebna, gdyż to właśnie plan będzie dokumentem wiążącym. Watycha dodaje też, że miasto nie może ingerować w działalność schroniska - to przecież prywatna działalność -  ani w limity psów - to z kolei sprawa Powiatowego Inspektora Weterynaryjnego. Odnosi się natomiast do propozycji zmiany lokalizacji schroniska i przeniesienia go na lotnisko, nazywając ją bzdurą i przypominając o istniejącym w tym miejscu rezerwacie, objętym obszarem Natura 2000. Z kolei teren przy drodze do Gronkowa  przeznaczony jest pod zakład unieszkodliwiania odpadów.

Watycha ostrzega także, że gdyby rada nie zgodziła się na przyjęcie tego punktu planu i dalsze prowadzenie schroniska na Kokoszkowie, właściciele, zgodnie z ustawą, mogą domagać się od miasta odszkodowania za uniemożliwienie prowadzenia działalności gospodarczej. Jednocześnie jednak zastępca naczelnika stwierdza, że do planu zagospodarowania przestrzennego Kowańca i Kokoszkowa  do ubiegłego tygodnia wpłynęło już kilkadziesiąt uwag, że będą rozpatrywane, więc nic nie jest przesądzone. Mówi też, że we wniosku Celiny i Kazimierza Pawluśkiewiczów chodzi naprawdę jedynie o przesunięcie schroniska trochę wyżej, dalej od zabudowań gospodarczych, a nie o jego rozbudowę. Przepis, na mocy którego go złożono, mówi o możliwości stworzenia schroniska z miejscami dla 800 psów, co jednak wcale nie znaczy, że akurat tyle ich będzie.

- Nie będzie - kategorycznie stwierdza Celina Pawluśkiewicz. - Obiekt chcemy jedynie przesunąć, a nie rozbudowywać. Limitu, który mamy na dziś - 450 czworonogów, nie przekroczymy, jesteśmy zresztą od dawna za zmniejszaniem, a nie zwiększaniem liczby psów.

Właścicielka schroniska dodaje, że prowadząc je, musi spełniać całą masę wymogów, ma mnóstwo kontroli. Zaprasza komisję komunalną, by zbadała stawiane im zarzuty o skażenie gruntów i degradację środowiska. - Wszędzie w Polsce są sprzeciwy, gdy powstaje schronisko dla psów - mówi. - A przecież one też mają prawo do życia, to nie ich wina, że przez człowieka są wyrzucane, maltretowane - przekonuje i prosi swoim zwyczajem o jak najczęstsze adoptowanie jej podopiecznych.

Słowa Celiny Pawluśkiewicz potwierdza Maria Wojtasiewicz, prezes nowotarskiego Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami. - Popieramy w pełni schronisko, nie wyobrażamy sobie, by miało go nie być. Jeśli ktoś nie miał do czynienia z dramatami bezpańskich zwierząt, nie ma pojęcia, jak ten problem wygląda.

pd