Siedemnaście lat straszyli ich likwidacją. Cały czas nikt nie był pewny pracy. I stało się. Tylko pan Józek tego napięcia nie wytrzymał.

Nowotarska ekspedytura RUCH-u. Najmniejsza w Polsce, obsługująca zaledwie 160 punktów. W dobie centralizacji państwowego molocha było pewne, że kiedyś i ona zniknie z mapy. Tym bardziej że władze spółki likwidowały o wiele większe. W kwietniu pojawiły się sygnały, że proces likwidacyjny dociera do Nowego Targu. Ekspedytura ma przestać istnieć z końcem sierpnia. Pozostanie tylko punkt przeładunkowy z pięcioma pracownikami. Co z resztą? Wieloletni pracownicy, a tych jest zdecydowana większość, otrzymają gwarancje, wywalczone przez związki zawodowe. Do lutego 2011 dostawać będą pensje, mimo że nie będą już pracować. Inni dostali propozycje dojazdu do Krakowa.

Gwarancje otrzymałby i pan Józek, 53-letni sprzedawca rejonowy, który przez całe życie pracował w nowotarskim RUCH-u. – Przepracował ponad 30 lat, to miejsce było dla niego najważniejsze. Mówił, że skończy z sobą, jak nie będzie miał pracy. Dobra dusza był. Własnej krwi drugiemu by oddał. Kiedy miałam życiowe problemy, to zapytał, czy mi czegoś nie trzeba – wspomina jedna z koleżanek.

Pan Józek popełnił samobójstwo. Zdaniem współpracowników utrata pracy z pewnością nie była jedynym czynnikiem, decydującym o targnięciu się na życie, ale prawdopodobnie przelała ona czarę goryczy. – Skryty był, nie chciał się przed nikim otworzyć. Już wcześniej próbowaliśmy załatwić mu pomoc psychologiczną, nawet w gazecie znaleźliśmy doktora i zamówiliśmy wizytę w domu. Nie pomogło. Nie mogę o tym mówić… – dodaje inna pracownica.

Pan Józek odebrał sobie życie w minioną środę. Niemal tydzień później, we wtorek 26 sierpnia, do nowotarskiego oddziału przyjechała dyrekcja RUCH-u z Krakowa. O cofnięciu decyzji o likwidacji placówki nie było mowy. – Dostałam wstępną propozycję pozostania w punkcie przeładunkowym. Ale trudno być zadowolonym – warunki zatrudnienia na pewno będą gorsze – mówi jedna z kobiet.

Pracownicy żalą się, że nikt wcześniej nie chciał rozmawiać. Od wstępnej decyzji o likwidacji w kwietniu do końca sierpnia żyli w niepewności. – Atmosfera siadła. Ludzie przychodzą do pracy bo muszą. Co dalej? Nie wiem. Teraz ponoć dużo łatwiej o pracę, niż kilka lat temu. Ale z drugiej strony, kto zatrudni osoby w naszym wieku? – pytają w nowotarskim RUCH-u.

Nie udało nam się skontaktować po zakończeniu rozmów z dyrektor krakowskiego oddziału. Beata Kobus-Makówka przekazała nam przez sekretarkę, że porozmawia z dziennikarzem, ale wyłącznie osobiście, w swojej siedzibie. Chciała się spotkać już po tym, jak oddaliśmy ten numer Tygodnika do druku.

Józef Figura

Na prośbę pracownic krakowskiego oddziału nie podajemy ich nazwisk.