Ona – drobna trzydziestoparolatka. Krótko ostrzyżone włosy, duże ciemne oczy, w których trudno dostrzec ślady radości. On – nie wiadomo. Nikt go nie widział od czerwca, kiedy po prostu wyszedł. Zostawił ją i piątkę drobnych dzieci. Ze swoimi długami i bez środków do życia. Nie zostawił telefonu, ani nowego adresu. Podobno sypia w samochodzie.

Jego teściowa: – On był wstrętny, od początku byłam przeciwna temu małżeństwu.

Sąsiad: – Jak tak można? Przecież gdyby nie obcy ludzie, nawet nie mieliby co do garnka włożyć! Ktoś podrzuci ziemniaki, ktoś kawałek mięsa. A gdzie jest państwo?

Opieka społeczna: – Musieliśmy cofnąć świadczenia, ale na pewno nie zostawimy ich bez pomocy.

Komornik: – W tym domu nawet nie ma co zająć.

***

Piątkowe przedpołudnie. Krzyś przyszedł ze szkoły w trampkach. To nic, że leje deszcz, innych butów nie ma. W łóżku leżą 4-letnia Ewa i 5-letni Kuba. Są przeziębieni. Mama przygotowała herbatkę. Lekarstw nie będzie, bo nie ma pieniędzy. Sześcioletnia Monika jeszcze nie wróciła z zerówki, a siedmiomiesięczny Staś szwenda się w chodziku po całym mieszkaniu.

Historia pewnego kłamstwa

Ich historia jest jakby wyjęta z taniego romansidła. On przyjechał z wesołym miasteczkiem. Młody, przystojny. Ona załapała się do sezonowej pracy w obsłudze karuzeli. Zaimponował jej w każdym calu. Pobrali się w dziesięć lat temu – w styczniu obchodzili jubileusz. Następnego już raczej nie będzie.

Najpierw mieszkali u jej mamy. Łatwo nie było – po podziale majątku miała ona prawo własności zaledwie dziesiątej części budynku. Z rodziną było okropnie, więc młodzi marzli o własnym lokum. I trafiło się – jak na ich warunki – ekskluzywne mieszkanie w TBS-ie. Co prawda nie w Zakopanem, gdzie trzy lata czekali w kolejce na przydział, ale w Nowym Targu. Całe 36 metrów. Pokój, kuchnia, łazienka. Wprowadzili się z czwórką dzieci 21 marca 2005. Wydawało się, że złapali pana Boga za nogi. Zaczęli nowe życie.

– Żyło się nam dobrze dopóki nie zaczął kłamać. Najpierw okazało się, że musi zapłacić 800 zł rachunku za komórkę. Mówił, że to szef wydzwonił na panienki. Dałam mu w twarz. Z pięści. Całą siłą... Dotąd z Ery przychodzą wezwania do zapłaty.

On najpierw pracował w Zakopanem, ale nigdzie nie zagrzał miejsca na dłużej. Potem łapał dorywcze fuchy. Nawet założył własną działalność, po której zostały tylko długi. Ona przez pół 2001 roku pracowała w barze szybkiej obsługi. Potem zaczęła rodzić dzieci, a firma rzetelnie wywiązywała się z zobowiązań przelewając świadczenia na konto. Wkrótce było to wspólne konto małżonków, z którego pieniądze nagle wyparowały. – Początkowo to ja płaciłam wszystkie rachunki i było wszystko na czas. Ale jak namówił mnie, byśmy założyli wspólny rachunek, to on przejął regulowanie należności. Założył skrytkę pocztową, na którą przychodziła cała korespondencja. O tym, że mamy niezapłacone 7 tys. zł czynszu dowiedziałam się jak już zniknął! Okazało się, że nie mamy nic, poza kolosalnym zadłużeniem!

Nie zostało nawet mleko

Ona i dzieci pamiętają dokładnie tą datę – 11 czerwca 2008. Wtedy On zniknął. Po prostu spakował się, wyszedł, wsiadł do zdezelowanego samochodu i odjechał. Nie na dzień, czy choćby tydzień. Po prostu nie wrócił.

– Powiedział, że jedzie do rodziców, do Bolesławca, bo mieli wypadek i leżą w szpitalu. Na drugi dzień zadzwoniłam – okazało się, że oni są zdrowi, a samochód stoi cały w garażu. Znów mnie okłamał. Był tam. Wysłał mi sms-a, że musi przemyśleć wszystko. Że zmarnował 11 lat życia. Tak po prostu, jakby spuścił wodę w kiblu i wszystko zleciało.

Nie wracał. Zresztą ona wcale nie chciała. Przed oczami miała niezapłacone rachunki, a wnętrze rozpierała wściekłość. Została bez grosza z piątką dzieci. W lodówce nie było nawet mleka, gdy zadzwoniła do mamy prosząc o pomoc. Przyjechała też chrzestna z Zakopanego, która zrobiła zakupy.

Był też komornik, by zająć cokolwiek na poczet długów. Nie zaplombował nic. Bo nic wartościowego nie znalazł. Napisał notatkę i poszedł. Ona ma tylko nadzieję, że nikt go nie rozpoznał. Taki wstyd...

– Nie miałam siły na nic. Myślałam nawet, by skończyć ze sobą. I z dziećmi.

Kierownictwo TBS-u groziło eksmisją. Mieli dwa miesiące na uregulowanie 7 tys. zaległego czynszu. Ale skąd wziąć pieniądze, skoro nie ma na chleb? Z pomocą przyszedł ojczym, który wziął na siebie 10 tys. zł kredytu. Wystarczyło na spłatę długu i zakup lodówki.

Ona zwróciła się o alimenty. Spotkali się w sądzie. Było spokojnie – podpisali ugodę. On zgodził się płacić co miesiąc po tysiąc złotych. Ale zamiast tego w lipcu przyszedł przekaz na 500 zł, w sierpniu już 400, we wrześniu 200. Co gorsza, początek roku szkolnego to także pismo z opieki społecznej – wobec braku zaświadczenia o dochodach męża cofa się wszystkie przyznane świadczenia. Diabli wzięli ostatnie 912 zł.

W jednostronicowej decyzji urzędniczka punktuje po kolei – cofa się zasiłek rodzinny na dziecko, dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, dodatek do zasiłku z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego i dodatek z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej. Uzasadnienie? On w ubiegłym roku prowadził działalność gospodarczą, z której czerpał dochody. Nie rozliczył się z fiskusem, nie pozostawił zaświadczenia dla opieki społecznej. A bez tego papierka nie da się przyznać pomocy dzieciom.

– Nie ma obaw, nie pozostawimy ich bez pomocy – zapewnia Elżbieta Całusińska, dyrektor nowotarskiego ośrodka pomocy społecznej. – Jest szansa, że dostaniemy odpowiednie zaświadczenie z urzędu skarbowego i nie będzie problemu z przyznaniem pieniędzy. Zresztą osobiście badałam tę sprawę, na miejscu była też pracownica socjalna. Najgorsze jest to, że małżonkowie nie potrafią się dogadać, a ofiarą padają dzieci. To bardzo trudna sprawa.

***

Nie udało się nam z nim porozmawiać. Ona twierdzi, że nie ma jego telefonu. Nawet w opiece społecznej, by rozeznać sprawę – rozmawiali z jego rodzicami. On, zajrzał raz do OPS-u tłumaczyć się, że to Ona nie chce go wpuścić do domu, że sam chciałby wszystko naprawić. Miała zamknąć mu przed nosem drzwi nawet wtedy, gdy przyszedł z prezentami do dzieci.

– Nie widziałam go od sprawy w sądzie. A gdyby naprawdę przyszedł? – przez chwilę Ona zawiesza głos, by w końcu odpowiedzieć stanowcza. – Nie wpuściłabym. Zresztą, nawet zamki pozmieniałam.

Dziewięcioletni Krzyś, który dopiero co w trampkach przyszedł ze szkoły, nie mówi nic.

Józef Figura

Bohaterka zgodziła się na ujawnienie nazwiska, jednak nie mogąc skontaktować się z drugą stroną i obawiając się, by nie skrzywdzić dzieci – zdecydowaliśmy się nie używać danych.

Osoby, które chciałyby pomóc wielodzietnej rodzinie proszone są o kontakt z redakcją w Nowym Targu (tel. 018/266 99 34).