Z Aleksandrem Apostołem z kabaretu Drifter rozmawia Józef Figura

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"8609"}

– Kabaret? Skąd wam to przyszło do głowy?

– Lubimy się z kolegą ze studiów Michałem Bosakiem trochę powygłupiać. Najpierw chcieliśmy coś zrobić pod juwenalia. Niestety, pogoda nie dopisała, impreza nie wypaliła, więc i występ za bardzo się nie udał. Ale potem jeszcze była okazja pokazać się podczas różnych festynów w wakacje. Teraz dołączyła do nas wokalistka – Ewa Zachwieja, która wypełnia piosenkami czas pomiędzy kolejnymi skeczami, a także przedstawia nas.
W tym roku chcieliśmy pokazać się na krakowskiej „Pace” – przygotowaliśmy płytę, wysłaliśmy, ale nie udało się. Może to jeszcze nie nasz poziom, a może i płyta, robiona na szybko, nie wyszła za bardzo. Ale w końcu jury musiało wybrać tylko 20 kabaretów, a zgłoszeń z całej Polski było mnóstwo.

– Zaczęliście więc trochę pechowo.

– Ale chcielibyśmy coś takiego robić, tym bardziej że tu nie ma kabaretów – może poza Trutniem, ale to kabaret regionalny. A my chcemy coś innego

– A skąd wzięliście nazwę?

– Myśleliśmy długo, ale nic nie przychodziło nam do głowy. W końcu doszliśmy do tego, że skoro Michał lubi driftować, czyli wchodzić samochodem w poślizg na ręcznym hamulcu…

– Jak to jest, gdy ojciec synowi teksty pisze? Przecież powinien was różnić jakiś konflikt pokoleniowy. Tym bardziej, że Stanisław Apostoł do tego jest politykiem.

– Na początku rzeczywiście dużo było tekstów politycznych, kiedyś może i był na topie. My to odrzuciliśmy, bo nie chcemy się bawić w politykę. Trzeba mieć doświadczenie, tym bardziej że temat jest drażliwy.

– Trudno wymusić na tekściarzu polityku – niepolityczne teksty?

– Trochę wspólnie pracowaliśmy i udaje się jakoś z tego wybrnąć.

– Jak nie polityka, to co?

– Początkowo pisaliśmy „pod uczelnię”. Pierwszy skecz to Eskimosi – przyjeżdżają studenci z Grenlandii, a my próbujemy przedstawić im sytuację na uczelni w ich języku. Jest jeszcze o piłce nożnej, coś o programach telewizyjnych, środkach unijnych i jeszcze trochę tańca

– To był wasz pierwszy występ?

– W całości z tym programem – tak.

– A macie już plany na kolejne skecze?

– Może kiedyś powoli o tę politykę zahaczymy. Ale póki co myślę, że najważniejsze dla nas są normalne sytuacje życiowe.

– Wasze kabaretowe wzory?

– Ani Mru Mru, ale to kabaret nie do skopiowania. Za to może Paranienormalni, którzy też zawodowo nie byli związani ze sceną, są nam znacznie bliżsi.

– Co studiujecie?

– Turystykę i rekreację.

– Śmiesznie jest?

– Może po prostu trochę... luźno.