Czasem pomoże załatwić sprawę, porozmawia, z koleżankami zorganizuje imprezę. Jako 77-latka nadal nie może wysiedzieć w domu.

Gdy schodząc po schodach mszańskiego magistratu mówi, że przepracowała tu kiedyś 35 lat, trudno uwierzyć. Bo pani Maria Wąchała, żwawa, 77-letnia  emerytka z Mszany Dolnej, nie wyobraża sobie pozostania w domowych pieleszach.

Zna ten budynek jak własną kieszeń. Kiedyś pracowała na górze w księgowości, dziś urzęduje w dawnym milicyjnym kasynie. Bo tam, gdzie niegdyś jadali stróże socjalistycznego prawa, dziś jest pomieszczenie, z którego korzysta Związek Emerytów i inne jeszcze organizacje.

Pracę zaczynała jeszcze pod koniec lat 50. w gromadzkiej radzie w Lubomierzu, pracowała też w Niedźwiedziu, gdzie jako sekretarz gminy dawała nawet cywilne śluby. Gdy gromadzkie rady przyłączono do gminy Mszana Dolna, przeniosła się do miasta pod Lubogoszczą. Ma też w swym życiorysie 3-letni epizod życia w amerykańskim Detroid, ale wróciła. - Tęsknota mnie dobijała - tłumaczy.

Później została kierownikiem wydziału finansowego. Ale gdy przeszła na emeryturę, ani myśli zacząć odpoczywać. Gdy zapisała się 10 lat temu do Związku Emerytów i Rencistów, od razu została jego szefową. - Żywcem mnie namówili - przyznaje. - Ale dzięki Bogu mam zajęcie, muszę wyjść z chałupy, ogarnąć się jakoś, a tak to chodziłabym całymi dniami w szlafroku.

Do swego biura przychodzi we wtorki i piątki. Drzwi rzadko się zamykają, tym bardziej teraz, gdy emeryci organizują spotkanie z okazji Dnia Inwalidy. Będzie msza w kościele, wspólny obiad w restauracji, spotkanie. Organizują też wycieczki, załatwiają bilety zniżkowe dla członków.

Ale zwykle dawne milicyjne kasyno to miejsce, gdzie można się spotkać, porozmawiać, wyżalić się. I załatwić sprawę. - Czasem zupełnie prywatnie pomogę coś załatwić w ZUS-ie czy KRUS-ie, bo jako była księgowa pamiętam, jak się pisma pisze. Staram się ludziom pomóc, zresztą nieraz słyszę: \"Marysiu jak ty tego nie załatwisz, to nikt tego nie zrobi\" - dodaje ze śmiechem.

Józef Figura