Niewielka wieś, wciśnięta między gorczańskie stoki, przyciąga swą ciszą. I zaskakuje. Bo choć w kraju mówi się o braku perspektyw i miejsc pracy na wsiach - tu wciąż przybywa nowych domów.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"18796"}

Na rozkładzie jazdy widnieje kilka kursów do odległej o blisko 10 km Mszany Dolnej. Tam trzeba się przesiąść, jeśli chce się dotrzeć gdzieś dalej.

Jednak Koninę turyści omijają szerokim łukiem. Jeśli już zapuszczą się w te strony, trafiają do bardziej znanych Koninek czy Poręby Wielkiej. Koninę wybierają zwykle ci, którzy upodobali sobie jej ciszę i malownicze otoczenie. I przyjeżdżają od lat najpierw sami, potem z dziećmi, wreszcie wnukami. Niektórzy pobudowali gdzieś wyżej domki letniskowe. Jednak o wsi turystycznej nie można mówić. W końcu nie ma tu nawet kwater prywatnych czy choćby jednego pensjonatu. Jednak żeby przenocować, wystarczy popytać u ludzi - zawsze znajdzie się miejsce dla gościa. A w razie potrzeby, oprócz pokoju, można zamówić także wyżywienie. Jeśli jest okazja zarobić parę złotych, to miejscowi chętnie korzystają.

Za to letnie wypady na borówki to rodzaj okolicznego sezonowego biznesu. Zwykle trzeba wstać o 2-3 w nocy, by na górskich polanach pojawić się o świcie, a zbieranie skończyć przed południowymi upałami. To ważne, by owoc był świeży i zdążyć przed konkurencją. A w góry z wiadrami ruszają całe rodziny. Chude lata, kiedy leśnego runa jak na lekarstwo, można poznać nawet po zakupach w każdym z 4 miejscowych sklepów. Tak było w ubiegłym roku, gdy dzieciaki nie przychodziły tak często, by zamienić zarobione kieszonkowe na słodycze, lody czy napoje. W ogóle obroty w sklepach latem spadły.

Katarzyna Krzanik układa cierpliwie towar na sklepowych półkach. Jest sobotnie przedpołudnie, ruch niewielki. Sprzedawczyni pochodzi z Koniny, ale od 23 lat mieszka w pobliskim Niedźwiedziu. Mimo że to blisko, a i tak niemal codziennie przyjeżdża do rodzinnej wioski, to przyznaje, że tęskni. - Jest jakiś sentyment. Tu jest blisko do lasu, nad rzekę, do tego wszyscy się znają - wyjaśnia.

Zupełnie inny kierunek życiowej drogi wybrała Józefa Palac. Pochodzi z Koszalina, jednak nadmorskie klimaty porzuciła, by osiedlić się w rodzinnej miejscowości męża. Po kilkudziesięciu latach u podnóża Gorców nie myśli stąd wyjeżdżać. Właśnie robi wiosenne porządki w przydomowym ogrodzie. Zagadnięta o turystyczne atrakcje, wymienia Koński Banior - zespół malowniczych wodospadów na przepływającym przez wieś potoku. Jest też szlak na Kudłoń. I Święto Gór - chyba jedyny dzień w roku, gdy droga przez wieś roi się od turystów udających się w Gorce.

Konina to też niewielkie zakłady drzewne i stolarnie. Jest zakład kowalski. Niedawno stanął dom weselny. Część mieszkańców wyemigrowała za pracą, niektórzy jeżdżą po Polsce z ekipami budowlanymi, a jeszcze inni dojeżdżają do Mszany czy nawet Krakowa. Powstające nowe domy stawiają głównie miejscowi. Bo mimo że wieś jest na uboczu, z dala od głównego ruchu, to nie wyobrażają sobie życia gdzie indziej.

fig