Mieszkańcy Ratułowa napisali do wojewody list z prośbą o ratunek: bez mostu są odcięci od świata. Nie dojedzie do nich ani pogotowie, ani straż pożarna, a przerzucane nad wodą kładki zabiera każda większa fala.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"2263"}

Szutrowy trakt za remizą wiedzie do pięciu domów, w których mieszka osiem rodzin. Codziennie wielokrotnie brodzą w wodzie. Bo żeby dostać się do głównej drogi, do sklepu, pracy, kościoła, w pole czy do szkoły, muszą pokonać rzekę. Przez wiele lat czują się mamieni obietnicami lokalnej władzy, która przed wyborami przyrzeka załatwić sprawę wodnej przeprawy.

– Nic potem z tego nie wychodzi. Dzielski nam obiecywał most, potem Babicz, ale ten też przez dwie kadencje nic nie zrobił. A my, jak przyjdzie większa woda, to nawet traktorem nie możemy przejechać na drugą stronę – tłumaczy Władysław. Wtóruje mu Katarzyna, która wyjaśnia, że samochody muszą być trzymane po drugiej strony potoku, u sąsiadów. – Gdy pogotowie przyjechało do teściowej, to sanitariusze nie mieli jak przejść przez wodę – złości się Danuta. Mieszkańcy sami przerzucili potężną sztabę, ale lipcowa powódź zmiotła ją i wygięła. Własnymi siłami ustawili ją znowu. – Boimy się puszczać dzieci same, żeby nam się nie potopiły – dodaje Anna.

Dlatego odcięci od reszty wsi mieszkańcy napisali list do wojewody. Tłumaczą, że czekają cierpliwie latami, ale już nie mają sił znosić wiecznej prowizorki. – Ja chcę im pomóc, mówiłem im to już dwa lata temu. Ale Rejonowy Zarząd Gospodarki Wodnej nie zgodzi się na prowizorkę, tylko na solidny most. A na to potrzeba przynajmniej miliona złotych. W tej chwili takich środków ja nie mam – bezradnie rozkłada ręce wójt Józef Babicz. I przyrzeka, że gmina jak najszybciej wykona dokumentację potrzebną do budowy mostu. To pozwoli starać się o środki z zewnątrz na niezbędną inwestycję.

Rafał Gratkowski