– Wyjechać? Nie ma mowy – oświadcza Staszek, spoglądając na swoje krowy, pole i wznoszące się za nim szczyty Tatr. W Sierockiem w pogodny dzień życie jest piękne.

Tutejsze widoki zapierają dech w piersiach. Staszek niemal co dzień spogląda na Tatry – z okna, wracając z jedynego we wsi sklepu czy pasąc krowy. Jest rolnikiem, hoduje 15 krów i tyle samo cielaków. Mleka nie oddaje, potrzebne jest do wykarmienia rogatych \"maluchów\". Jak co roku młode sprzeda i cykl zacznie się od nowa. Zresztą do pastwisk, jak każdy rolnik, dostaje unijne dopłaty. Choć to nie majątek, Staszek zauważa, że dobrze, że w ogóle są, bo wcześniej trzeba było sobie radzić nawet bez tego. Zresztą młody rolnik z Sierockiego przyznaje, że do ziemi jest przywiązany.

– Często przychodzą jacyś ludzie pytając, czy nie sprzedam pola. Ale nie ma mowy, jeśli już, to sam dokupuję. Sprzedają głównie ci, co są spragnieni pieniędzy, luksusu i ci, co myślą na krótką metę. Bo ziemia to majątek. Pieniądze się straci, dom się zniszczy, a ziemia zawsze będzie. I nigdy nie straci na wartości – podkreśla.

Za granicę też nie myśli wyjeżdżać, podobnie jak Anna, która była przez pięć lat w Grecji. Wróciła i cieszy się, bo swoje życie widzi jedynie w Sierockiem.

Halina Bobak wiosenny dzień wykorzystuje na prace w przydomowym ogródku. Zadbany dom i jego otoczenie zwracają uwagę przechodnia. Podobnie jak wznoszący sie obok duży zakład stolarski. Jednak dziś piły milczą. – Wszyscy powyjeżdżali za granicę, nie ma ludzi do pracy – rozkłada ręce. – Dajemy ogłoszenia w gazecie, szukamy i nic. Pracuje tylko mąż. Trzeba było zrezygnować z produkcji mebli, teraz tylko wykonujemy proste prace w tartaku. A nawet jak ktoś się zgłosi, to nawet kilku dni na próbę nie przerobi, zaraz idzie pić. A ucznia nie mieliśmy od pięciu lat. A przecież to było najlepsze – przyuczyć kogoś od początku do zawodu.

Panią Halinę bardzo cieszy, że pojawiła się nadzieja na powrót tych, co powyjeżdżali do Anglii czy Irlandii. Od czasu do czasu odwiedzają zakład dwaj byli pracownicy, którzy pojechali na wyspy. Zapowiadają, że wrócą. Już się tam tak bardzo nie opłaca żyć, a i sentyment do kraju się odzywa. Mówią, że przyjdą do stolarni. Więc jest szansa, że wszystko znów ruszy z kopyta. Chyba najpiękniej położona stolarnia w kraju znów zacznie przynosić poważne zyski.

Na razie Bobakowie nie myślą przekwalifikować się na inną działalność. Choć miejsce i widoki są wprost wymarzone, by przyjmować turystów, to zauważają, że nie mają odpowiednich warunków i dom nieprzystosowany. Wielu sąsiadów już dawno wywiesiło na swych płotach wywieszki \"noclegi\" i mogą być spokojni – w takim miejscu jak Sierockie gości będzie tylko przybywać. Drugi pomysł na biznes pani Haliny nie wypalił. Zakup dwóch klaczy i plany hodowli koni spełzły na niczym. – Kto teraz będzie chciał je kupić? Klacz lada dzień się oźrebi i co ja zrobię? – martwi się kobieta, głaszcząc po chrapach ciężarną klaczkę.

Może w końcu puste domy w Sierockiem znów się zaludnią, a ludzie wrócą tu, gdzie otwierają się nowe perspektywy. Bo w słoneczny, wiosenny dzień, spoglądając z wierchów Sierockiego na wszystkie strony świata, można być tylko optymistą.

Józef Figura