Do naszej redakcji list opisujący tragedię, która rozegrała się na spacerze przysłał jeden z Czytelników.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"134859"}

Jeden z naszych Czytelników przysłał do redakcji pełen emocji list. Opisuje wielką stratę. Historia przekazana nam przez pana Stanisława rozdziera serce. Pilnujmy swoich czworonogów. 

Ostatnia niedziela

Ostatnio coraz częściej dochodzi do przypadków pogryzienia przez psy, czasem kończących się tragicznie. O tym, co potrafi pies pozostawiony bez opieki, a takich na Podhalu nie brakuje. Przekonaliśmy się z żoną w ubiegłą niedzielę.

Spacerujemy niemal codziennie drogą do Brzezin, gdzie stoi kilka domów, a przy nich biega zgraja psów. Idąc na spacer, zauważyliśmy, że suka owczarka podhalańskiego jest w kojcu. W drodze powrotnej sytuacja wyglądała jednak inaczej.

Wracaliśmy, a przed nami, jakieś 10, może 20 metrów z przodu, biegł nasz adoptowany trzy lata temu Lucky. Nagle suka, jakby znikąd, wybiegła z nieogrodzonej posesji i chwyciła naszego psa zębami. Zanim dobiegłem, minęło może pięć sekund,  potrząsnęła nim kilka razy i uciekła, gdy zobaczyła kij w mojej ręce. Wokół ani żywej duszy. Biegiem wróciliśmy do domu z krwawiącym Luckym.

Nie przeżył tego

Dzwoniłem bezskutecznie do kilku przychodni. Była niedziela po południu. W bezradności, przez kilkanaście godzin, zmieniałem zakrwawione opatrunki i byłem świadkiem jego agonii oraz skomlenia odchodzącego przyjaciela.

Trzy lata temu adoptowaliśmy go porzuconego, brudnego i skołtunionego psa ze schroniska w Stargardzie Gdańskim. Gdy zobaczyliśmy jego zdjęcia w internecie, wyruszyliśmy z żoną po niego w kilka godzin. Przez te trzy lata Lucky odwdzięczał się nam, jak tylko potrafił. Był posłuszny, nigdy nie zniszczył żadnego buta, a z naszą papużką Kubą, która uwielbia spacerować po podłodze, potrafił się bawić jak z bratem.

Lucky był moim cieniem. Cokolwiek robiłem wokół domu, zawsze miałem wiernego asystenta. Kawałek obciętej deski był dla niego idealną zabawką. Gdy sypałem ekogroszek do pieca, cierpliwie czekał, by porwać kawałeczek węgla i, o dziwo, zjadał go. Błagał wzrokiem o kawałek jabłka, śliwki, winogrona czy surowego kalafiora. Przy wyjeździe na zakupy pierwszy wskakiwał do auta.

W niedzielę, gdy jechaliśmy do Bernardynów na mszę, kładł się grzecznie na ulubionym dywaniku przy budzie (do której zresztą nigdy nie wchodził) i pilnował domu. Ogrodzonego, choć nawet przy otwartej furtce nigdy nie wyszedł bez komendy. A tą ostatnią, feralną w niedzielę, było słowo "Spacer".

Pożegnania w Ameryce

W moim 76-letnim życiu żegnałem już trzy pieski.

Piętnastoletniego Maxa. Wilczura mieszańca z husky, który zawsze był "lepszy" ode mnie: i na wadze, i na kanapie. Nowotwór odebrał go po długim, wspólnym życiu pełnym przygód.

Potem była Maxie. Szaro-złota husky z jednym niebieskim okiem, adoptowana zaraz po stracie Maxa. Przez dziesięć lat walczyła ze mną o to, "kto tu rządzi", ale i ten czas pełen był niezapomnianych chwil. Wszystko to działo się w USA

Śmierć żony

Potem żona zachorowała. Tętniak w głowie. Po operacji wybudziła się jako "warzywko". Na prośbę jej mamy wróciliśmy do Polski. Teściowa, załamana, zmarła po dwóch miesiącach. Żona odeszła po pięciu latach.

Wróciłem w góry, do Murzasichla, z Yorkiem Erykiem. Można by napisać książkę o jego, a właściwie naszym życiu. Po piętnastu latach paraliż zmusił mnie do uśpienia go. Jego prochy popłynęły Suchą Wodą do morza, skąd pochodził. Drogę do Murowańca znał dobrze. Był tam w przeddzień paraliżu.

Rok później powitaliśmy Luckyego. Byłem pewien, że to on pożegna mnie, szukając potem swego pana bezskutecznie. Stało się jednak odwrotnie. To my z żoną zostaliśmy z pustką, która, choć pewnie z czasem się wypełni, teraz bardzo boli. Na przemian płaczę i czuję wściekłość.

Beztroska właściciela suki Beli (jest nim syn mojego kuzyna) przerwała życie naszego przyjaciela. Takich beztroskich ludzi jest wielu. Dla pamięci Luckyego postanowiłem, że będę zgłaszał każdego psa bez kagańca lub opieki do odpowiednich władz. Mam nadzieję, że to coś zmieni, choć, znając nasze podhalańskie nastawienie, mam wątpliwości.

Gdyby Tygodnik Podhalański, którego jestem wiernym czytelnikiem od numeru pierwszego (jeszcze w USA), opublikował mój list, byłbym ogromnie wdzięczny. Może choć trochę zelżałby żal po Luckym.

Z poważaniem

(imię i nazwisko do wiadomości redakcji)

Murzasichle