– My Cię, Nasz Gazdo, nie żegnamy, my Ci dziękujemy – tymi słowami wierni i samorządowcy zwracali się do dominikanina o. Leonarda Węgrzyniaka – dobrze znanego duszpasterza z Wiktorówek, który zakończył swoją ponad 35-letnią pracę na Podhalu.

Uroczystość pożegnania ojca Leonarda Węgrzyniaka odbyła się w ubiegły wtorek wieczorem w kościele OO. Dominikanów w Małem Cichem. – My nie mamy stałego zameldowania, jesteśmy posłani w świat, nie możemy się zatrzymać. Ty, Ojcze, wyruszasz na kolejny szlak swojej wędrówki – mówił ksiądz Franciszek Juchas, proboszcz z Poronina, który przewodniczył uroczystej Mszy św. Wspólnie z nim znanego duszpasterza z Wiktorówek żegnali wierni z Małego Cichego i samorządowcy z Podhala. Liturgię uświetniła także kapela góralska.

– Przez te lata postać ojca Leonarda tak mocno wryła się w pamięć nas wszystkich, żyjących pod Tatrami, ale i tysięcy gości, którzy odwiedzają szlaki górskie co roku. Nie przychodzimy się żegnać, ale serdecznie podziękować. W osobie ojca Leonarda zawsze mieliśmy swojego człowieka, poprzez góralskie więzy pochodzenia, poprzez to, że zawsze był otwarty i uśmiechnięty. Ojcze Leonardzie, zasłużyłeś sobie na ocenę przyjaciela każdego człowieka – mówił z wielkim wzruszeniem Bronisław Stoch, wójt gminy Poronin.

Przyjaciele ojca Leonarda przypomnieli też wiele momentów z życia zakonnika. – Nie ma tego w kronikach. Służyłeś dla tajnego Kościoła w Czechosłowacji. Kościół był tam najbardziej prześladowany przed rokiem 1989 r., gorzej już było chyba tylko w Albanii. Tu właśnie, na Wiktorówkach, było to miejsce ze składami książek. To wszystko przez lata wędrowało na teren ówczesnej Słowacji. Uczestniczyłeś w nocnych spotkaniach kurierów na graniach i bardzo niebezpiecznych wyprawach – opowiadał jeden z przyjaciół ojca Leonarda.

W imieniu górali z Małego Cichego i tych związanych od lat z Wiktorówkami o. Leonarda żegnał Jasiek Pawlikowski. – W mojej pamięci jesteś od dawna. Kiedy zamykam oczy, widzę ciebie, młodego zakonnika, jak godosz po nasemu, gwarą naszych ojców. Widzę cię przy każdej robocie społecznej, przy budowie remizy, cmentarza. Zawsze byłeś chętny do pracy – mówił Jasiek Pawlikowski.

Wierni wspominali też spotkania zakonnika z Ojcem Świętym Janem Pawłem II w Rzymie. – Kiedy jechaliśmy do papieża, odprawiałeś Msze św. na pnioku, spowiadałeś nas, zawsze miałeś otwarte serce na ludzką potrzebę. Prowadziłeś nas do Gazdy Świata, chyliłeś przed nim czoło, ale i z wielką dumą i radością niosłeś pozdrowienia od Pani Jaworzyńskiej – podkreślił Jasiek Pawlikowski.

Dominikanin o. Wojciech Jezienicki, proboszcz parafii w Małem Cichem, dziękując w imieniu wszystkich zakonników za posługę na Wiktorówkach, przypomniał historię św. Dominika, założyciela Zakonu Dominikanów. – Kiedy w XIII wieku św. Dominik rozsyłał braci po Europie, żeby zakładali klasztory, wszyscy mówili, że zwariował, że oni nie dadzą sobie rady. Ty, też, ojcze Leonardzie, zaczynałeś od zera, na Wiktorówki prowadziła przecież przeszło 35 lat temu mała ścieżka. Dziś Wiktorówki to miejsce bardzo znane, przystanek dla wielu górali, turystów, gdzie w górskim sacrum chcą nabrać sił do zmagania się z codziennością – podsumował zakonnik.

Paweł Dominik



O. Leonard Węgrzyniak – dominikanin. Święcenia kapłańskie przyjął w 1972 r. Od razu został skierowany do duszpasterstwa oo. dominikanów w Małem Cichem i na Wiktorówkach. Od grudnia przebywa w sanktuarium maryjnym w Borku Starym koło Rzeszowa. Przebywając na Podhalu, pełnił posługę duszpasterza samorządowców, przewodników i ratowników tatrzańskich. W rozmowie z TP powiedział, że Wiktorówki to takie miejsce pracy, skąd hektar nieba widać. Zakonnik żartował, że po dojściu do nieba będzie go widział z góry.