Biało-czerwone wiązanki kwiatów składane pod Dębem Pamięci w Poroninie to ważny symbol i znak pamięci o katyńskiej zbrodni.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"93712"}

Uroczyste Obchody Dnia Katyńskiego odbyły się dziś na terenie Gminnego Ośrodka Kultury w Poroninie. - Obchody Dnia Katyńskiego uczciliśmy modlitwą, hymnem oraz koncertem Państwowej Szkoły Muzycznej w Poroninie - informuje Mateusz Łacek z Urzędu Gminy Poronin.

Anita Żegleń, wójt Gminy Poronin podkreśliła, jak ważna jest konieczność zachowania pamięci o zamordowanych w Katyniu w 1940 roku. Gmina rokrocznie kultywuje pamięć o ofiarach, szczególnie że wśród zamordowanych żołnierzy był major piechoty Wojska Polskiego Franciszek Orawiec, mieszkaniec Poronina, stryj Bronisławy Orawiec-Löffler, która 10 kwietnia 2010 zginęła w katastrofie lotniczej w Smoleńsku.

Wraz z Anitą Żegleń kwiaty oraz znicze pod Dębem Pamięci złożyli przewodniczący Rady Gminy Poronin Adam Pawlikowski, zastępca wójta Maciej Dziubas, posłanka Sejmu RP Anna Paluch, dyrektor Gminnego Ośrodka Kultury Anna Malacina-Karpiel oraz przedstawiciel oddziału Związku Podhalan Bronisław Chowaniec-Lejczyk.

Sylwetkę Franciszka Orawca przybliżyła Zofia Chowaniec dyrektor Szkoły Podstawowej w Poroninie.  

Legionista i Strzelec Podhalański

Franciszek Orawiec urodził się w Poroninie 11 listopada 1896 roku, w rodzinie Jakuba ps. "Dewaj" i pochodzącej z Zakopanego Bronisławy z Łukaszczyków. Pochodził z rodu Orawców, jednego z najstarszych i najbardziej zasłużonych w Poroninie. Miał sześcioro rodzeństwa: Helenę, Marię, Anielę (1898–1954), działaczkę kulturalną, poetkę, nowelistkę oraz Ludwikę i bliźniaki Bronisława i Bronisławę. Był kuzynem Franciszka Łukaszczyka. Podobnie jak reszta rodzeństwa, dostał od ojca dom, położony w Orawcowej Grapie. Podczas nauki w nowotarskim gimnazjum wstąpił do 55. Drużyny Strzeleckiej, a wraz z nią w czasie I wojny światowej walczył Legionach Polskich. W 1918 został mianowany podporucznikiem.

Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę został przydzielony do 1 pułku Strzelców Podhalańskich, następnie do 2 pułku Strzelców Podhalańskich, a w jego szeregach walczył podczas wojny polsko-bolszewickiej 1919–1921 jako dowódca 4 kompanii. Za okazane męstwo i brawurę został odznaczony Krzyżem Walecznych. Po zakończeniu wojny został skierowany do garnizonu pułku w Sanoku. W 1921 ukończył Dywizyjne Centrum Wyszkolenia w Krakowie. W 1922 został awansowany na stopień porucznika piechoty, a później kapitana. W latach 20. służył w 2 pułku Strzelców Podhalańskich.

Ojciec chrzestny malarza Beksińskiego

26 czerwca 1922 w Sanoku ożenił się z Marią Władysławą Beksińską, córką miejscowego architekta miejskiego, inż. Władysława Beksińskiego. Młoda para otrzymała jako wiano połowę kamienicy przy ul. Jana III Sobieskiego w Sanoku, jednak oboje zamieszkali w Poroninie, gdzie prowadzili pensjonat

W 1929 Franciszek Orawiec był ojcem chrzestnym bratanka Marii Władysławy, Zdzisława Beksińskiego, późniejszego artysty malarza.

Po ośmiu latach, w 1930 przeniósł się do Zakopanego, gdzie objął funkcję komendanta Szkoły Wysokogórskiej. Został awansowany na stopień majora piechoty. Dwa lata później został przeniesiony z 57 pułku piechoty wielkopolskiej do 7 Okręgowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego przy Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu. W czerwcu 1934 roku został przeniesiony do Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Warszawie na stanowisko szefa sztabu Głównej Komendy Związku Strzeleckiego. W sierpniu 1939 miał być awansowany na stopień podpułkownika, lecz uroczystość nadania stopnia uniemożliwił wybuch wojny. 

W trakcie kampanii wrześniowej dostał się do sowieckiej niewoli i był więziony w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 został przetransportowany do Katynia i rozstrzelany przez NKWD. 

rav