Jak i to nie pomoże, pozostaje lewatywa.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"108410"}

Premierą spektaklu "Chory z urojenia" bukowiański teatr rozpoczął obchody 100-lecia swojego istnienia. Dokładnie mija wiek, od momentu, gdy Michalina i Franciszek Ćwiżewiczowie założyli w szkole teatr. Do dzieci na scenie szybko dołączyli rodzice i tak amatorski teatr ludowy niezmiennie w Bukowinie Tatrzańskiej trwa. A o jego kondycji świadczy właśnie środowa premiera.

Komedia "Chory z urojenia" została napisana przez Moliera 350 lat temu. Akcja tej sztuki rozgrywała się w mieszczańskim domu w Paryżu. Jan Gutt-Mostowy zaadoptował sztukę do realiów góralskich. Akcję przeniósł ze stolicy Francji na Podhale, z XVII w XX wiek. Reżyserii podjął się Bartłomiej Koszarek, szef Bukowiańskiego Centrum Kultury.

W roli głównej wystąpił niezawodny Andrzej Pietras, samorodny talent. Już samo jego pojawienie się na scenie wywoływało za każdym razem u widzów salwy śmiechu. W pierwszym akcie chorował na krzyże, w drugim na płuca, a w trzecim na brzuch. Nie pomagały mu zioła, stawianie baniek ani odczynianie uroków. Ze wszystkich chorób wyleczył go Grulok, a raczej przyniesiony przez niego sprzęt do lewatywy.

Świetna gra aktorska całego zespołu, poczucie humoru, wartka akcja, każda scena przemyślana, no i świetna adaptacja sztuki - wszystko to składa się na niezaprzeczalny sukces tego spektaklu. Dowodem na to były nieustające salwy śmiechu publiczności i długie owacje na stojąco na koniec. Na scenie jak ryba w wodzie czuła się Maria Kuchta, sołtyska w Bukowinie Tatrzańskiej, która świetnie odegrała rolę znachorki. Scena stawiania przez nią baniek należy do jednych z lepszych. Byłemu wójtowi Stanisławowi Łukaszczykowi powierzono rolę... wójta. Był też wątek o zakopiańskim lekarzu Wincentym Galicy, którego wiele osób jeszcze pamięta.

Sztukę "Chory z urojenia" będzie można oglądać w bukowiańskim Domu Ludowym przez całe wakacje.

Wybierzcie się do Bukowiny Tatrzańskiej koniecznie!. Ten zespół zaraża pasją i dobrą energią, bawi i łączy pokolenia. W sposób bardzo przyjemny i nienachalny przemyca też opowieść o podhalańskim świecie, jego wartościach, jednocześnie śmiejąc się z naszych wad i przywar.

[WIDEO]2828[/WIDEO]