– Nam tu nic do szczęścia nie brakuje, nawet swój własny Giewont mamy – przekonuje Wojciech Zapotoczny. – No, może tylko jednego, żeby Gliczarowem przestały rządzić baby – dodaje po chwili zastanowienia.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"1264"}

Natalka, która przez siedem lat mieszkała we Włoszech, też twierdzi, że woli Gliczarów Dolny od Włoch. Tylko morza jej trochę brakuje. – Fajnie było we Włoszech, jeździłyśmy z mamą nad morze w każdą niedzielę – wspomina. – Ale jak miałabym wybierać, to wole mieszkać w Gliczarowie – twierdzi. Jej mama – Katarzyna Pańszczyk, która sprzedaje w jedynym we wsi sklepie – przytakuje. – Tam dziecko nigdzie samo nie poszło, ciągle trzeba było przywozić, odwozić, pilnować. A tu Natalka ma wolność, biega cały dzień, gdzie chce, tylko jak zgłodnieje, to pojawia się w domu – śmieje się pani Katarzyna. – Gliczarów Dolny to oaza spokoju. Wszyscy się znają, cokolwiek ktoś zrobi, wie cała wieś. Bezpiecznie jest. Dyskotek nie ma, turystów też niewielu, tereny piękne. Żeby tylko tych wszystkich pijaków diabli wzięli – mówi sprzedawczyni.

Przed sąsiednim budynkiem, rzeczywiście, cała ferajna – rozrywkowe panie, panowie, jakiś woźnica – obalają kolejną butelczynę. – Pani się nie gniewa? My grzeczni jesteśmy – bełkocze jeden z panów, wydelegowany po zakup kolejnej półlitrówki.

Kilkaset metrów dalej, na ławeczce przy drodze wygrzewają w słońcu stare kości Wojciech Zapotoczny i Władysław Bafia. – Liczymy auta – śmieje się jeden z nich. – Dawniej to tu aut nie było. Do Białego Dunajca szło się na nogach, a potem dalej koleją. Światła we wsi nie było do lat 60. – wspomina pan Zapotoczny. Nie widać po nim 77 lat na karku. – Spokojne życie było, teraz auta, pieniądze, wszyscy się spieszą – twierdzi. – Ale nie my, my już swoje w życiu zrobili, gospodarstwa przekazaliśmy dzieciom, czas na odpoczynek – wtrąca o dwa lata młodszy sąsiad, Władysław Bafia.

Pośpiech tu nie przystoi. Potok, wzdłuż którego ciągnie się wieś, snuje się powoli. Wokół lasy, ponoć obfitujące w grzyby. – Jest gdzie spacerować. I wyciąg też mamy, i karczmę, ale turystów co kot napłakał – twierdzi pan Wojciech. – Za komuny to ich było więcej, leżeli wzdłuż potoku i się opalali – wspomina.

– Młodzi nie mają tu co robić – przekonuje wnuk pana Władysława, Stanisław Łukanus. – Ja z wojska właśnie wróciłem, ale nie zamierzam tu zostać. Dyskotek nie ma, w remizie się nic nie dzieje. Jest jedna karczma, ale ile razy można do niej chodzić? Żeby się rozerwać, trzeba jechać w Zakopane – przekonuje młody chłopak.

– W remizie nic się nie dzieje, bo Gliczarowem baby rządzą. Sołtyska – baba, radna – baba – narzeka pan Wojciech. Panowie zastanawiają się, jak się radna nazywa, nie pamiętają. Wiedzą jedno – nic nie robi. – Jechała pani po moście? – pyta pan Władysław. – Ruina, ciągle tylko poprawiają. Nie wiem, czy drugi taki na Podhalu się znajdzie. Miał być betonowy, projekty są gotowe, ale koło tego trzeba pochodzić, a ani sołtysce, ani radnej się nie chce – wyjaśnia. – Remiza jest, ale sali nie mogą zrobić. A byłaby i na wesela, i młodzież miałaby na zabawy – wtóruje pan Wojciech.

Panowie chwilę zastanawiają się, czym wieś mogłaby się pochwalić. – Artystę my tu mieli prawdziwego, Wawrzynioka. Ale już nie żyje – mówi pan Wojciech. Jego rzeźby można znaleźć w wielu kapliczkach i kościołach w okolicy. Nazywali go Leonardo da Vinci z Gliczarowa, bo nawet miał w planie wybudowanie skrzydeł, które uniosłyby go w powietrze.

– A za plecami mamy nawet swój własny Giewont – pokazuje pan Władysław. – U nas się mówi, że jedzie się do Giewontu – dodaje.

Beata Zalot

***

Gliczarów Dolny jest starszy od Górnego. Nazwa wsi wywodzi się najprawdopodobniej z języka wołoskiego – \"glicza\" oznacza miejsce, gdzie wieją silne wiatry. Mogła też wziąć się z języka niemieckiego, gdzie \"Gletscher\" oznacza lodowiec. Pierwsze wzmianki o Gliczarowie pojawiają się w kronikach około roku 1630. Obecnie Gliczarów Dolny ma niewiele ponad 500 mieszkańców.