Z kawałków potłuczonych talerzy z namalowanymi kwiatkami czytał niczym z nut i wygrywał na skrzypkach swoje melodie. Nazywali go Lindada

Dziś jego imię nosi coroczna majowa impreza w gminie Bukowina Tatrzańska. – Ten pobity talerz to symbol naszej gminy, która na swoim terenie ma tak różnorodne kultury, jak spiską, podhalańską czy romską. W całości tworzą one piękny, bogaty obraz – mówi Bartek Koszarek, szef Domu Ludowego w Bukowinie Tatrzańskiej, który 7 lat temu wymyślił festyn. I tak jak Lindada wędrował od wioski do wioski – raz goszcząc w Bukowinie, raz w Czarnej Górze czy Jurgowie, tak impreza nosząca jego imię co roku odbywa się gdzie indziej.

Lindada nie miał większego poważania, podobnie jak inni wędrowni grajkowie. Był uznawany za dziwaka. Za modlitwę czy swoją muzykę dostał czasem od którejś z gaździn talerz ciepłej strawy. – A jak na talerzu spodobał mu się wzorek z kwiatkiem, to jak zjadł, niby przez przypadek upuszczał talerz i stłuczony kawałek zabierał ze sobą. Jak potem grał, patrzył sobie na te „kwiotecki” i czytał z nich muzykę, jak z nut – opowiada Bartek Koszarek.

Urodził się w Ochotnicy, ale właśnie okolice Bukowiny Tatrzańskiej upodobał sobie najbardziej. Został pochowany na cmentarzu w Jurgowie w latach 60 ub. wieku. Jego postać stała się pierwowzorem głównego bohatera w filmie Jana Kolskiego „Grający z talerza”. Pisał też o nim ks. prof. Józef Tischner w „Filozofii po góralsku”.

Wędrowny grajek stał się inspiracją corocznych festynów, prezentujących dorobek kulturalny gminy. W tym roku „Lindada” odbyła się w Białce Tatrzańskiej.

Na plenerowej scenie 3 maja miały okazję pokazać się wszystkie zespoły folklorystyczne, działające na terenie gminy. Tradycyjnie, podczas festynu przyznawana jest statuetka za zasługi w dziedzinie kultury. Tym razem otrzymał ją Marian Wojciech Rams, artysta z Białki Tatrzańskiej. Jego rzeźby można oglądać w wielu okolicznych kościołach.

Beata Zalot