Było słoneczne sobotnie popołudnie i jedynie gromadzące się nad pobliskimi górami chmury były jakby zapowiedzią dalszych ponurych wydarzeń. Mimo braku rzetelnej, ogólnodostępnej informacji przed budynkiem Zespołu Szkół w Bukowinie Tatrzańskiej zgromadził się kilkudziesięcioosobowy tłum, którego większość stanowili dziesięciolatkowie płci obojga. I choć w powietrzu wyczuwało się pewne napięcie, na twarzach przejętych dzieciąt dominował uśmiech nadziei, że oto za chwilę wejdą w posiadanie dokumentu, uprawniającego ich do samodzielnego poruszania się ulubionym pojazdem po tak zwanych drogach publicznych.

Nadzieję potęgował fakt, że pomimo braku jakichkolwiek materiałów, a nawet informacji, czego konkretnie na tym egzaminie będą od nich wymagać, każdy jakoś starał się do niego przygotować. Zakres wiadomości ze szkolnego wychowania komunikacyjnego był stosunkowo niewielki, a że komputery „zbłądziły pod strzechy”, większość uzupełniła wiedzę za pośrednictwem Internetu, rozwiązując przykładowe testy ze stron o bezpieczeństwie ruchu drogowego, zawierające zaskakująco szczegółowe pytania, sformułowane czasem daleko ponad poziom pojmowania trzecio– czy czwartoklasisty i z zakresu znacznie przewyższającego potrzeby młodego rowerzysty.

Uśmiech przygasł, gdy do zgromadzonych w szkolnej sali przemówił jeden z Egzaminatorów, określając zasady testu pisanego. Pytań miało być 25, czas na odpowiedź na wszystkie to 30 minut, dopuszczalna ilość błędnych odpowiedzi to 3. Powiało grozą. Co więcej, okazało się, że nie wszyscy zostali poinformowani, że należy mieć przy sobie legitymację szkolną i kask do egzaminu praktycznego, więc tu i ówdzie płacz pierwszy się rozległ. Ponieważ posiadacze kasków zadeklarowali wypożyczenie sprzętu potrzebującym, a tożsamość ucznia mógł potwierdzić jego nauczyciel, egzamin można było rozpocząć. Dzieci udały się do sal egzaminacyjnych, a pozostali w kuluarach rodzice i opiekunowie zacisnęli kciuki najmocniej jak mogli. Malkontenci od razu stwierdzili, że te wymagania to kryteria na mistrza kierownicy. Starsi zaś ze wzruszeniem wspominali swoje egzaminy z dawnych, reżimowych czasów, kiedy to do szkoły, przeważnie na Dzień Dziecka, przychodził uśmiechnięty pan milicjant w białej czapce i zdawali przeważnie wszyscy…

Pól godziny minęło jak z bicza strzelił. Młodzież wyszła w nastrojach nie najlepszych, ale rychło zajęła się zabawą na placu przed szkołą. Rej wodzili posiadacze „wypasionych” bicykli, popisujący się głównie tak nieodzowną przy poruszaniu się po drogach publicznych umiejętnością jak jazda na jednym kole. Na szczęście nikt nikogo nie przejechał, a dawka adrenaliny znakomicie skracała długie minuty oczekiwania. Minut nazbierało się około setki, bo ponad półtorej godziny zajęło P.T. Komisji sprawdzenie testów.

Niebo zasnuło się chmurami i z podobnie chmurnymi minami do zebranych wyszła Komisja. Główny Egzaminator wyjaśnił, iż oto odbyli burzliwą dyskusję, w wyniku której zmieniono zasady oceny testów, zwiększając margines błędnych odpowiedzi z 3 do 5. Ogólne westchnienie ulgi skutecznie zablokowała część dalsza mowy, a mianowicie ogłoszenie rezultatów: na ponad 60 zdających test zaliczyło jedynie 3 (!) dziewczynki: jedna z 5, druga z 4, a trzecia z 3 błędnymi odpowiedziami (tylko ta ostatnia zmieściła się w pierwotnym dozwolonym zakresie!). Groza sięgnęła zenitu.

Ponieważ próby jakichkolwiek negocjacji ze strony oburzonych rodziców spełzły na niczym (Egzaminatorzy winę za taki stan rzeczy przerzucali już to na szkoły, już to na zarządzenia „wyższe”) nie pozostawało nic innego, jak zabrać zrozpaczone, zestresowane pociechy, składając im obietnice bez pokrycia, że za rok zdadzą na pewno…

Wszystkich rodziców dziesięciolatków, chcących przeżyć takie radosne chwile zapraszamy na podobne imprezy mające się w nieodległym czasie odbyć w Białym Dunajcu i Zakopanem.

Miłej zabawy!
Zygmunt Pytlik