Janina Rzadkosz-Sichelska była stomatologiem, prowadziła zespół im. Andrzeja Skupnia Florka. Zmarła 30 grudnia. Miała 91 lat. Uroczystości pogrzebowe odbędą się 2 stycznia w Białym Dunajcu.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"136792"}

Janina Rzadkosz-Sichelska urodziła się na Majerczykówce. Pochodziła z góralskiej rodziny, zajmującej się pasterstwem. Jej ojciec Jan Rzadkosz uczestniczył w kampanii wrześniowej, wzięty do niewoli trafił na roboty przymusowe do Niemiec. 

Janina Rzadkosz-Sichelska ukończyła stomatologię, pracowała w Rabie Wyżnej, potem w ośrodku zdrowia w Białym Dunajcu. Była członkinią Studenckiego Zespołu Góralskiego "Skalni" w Krakowie.

Prowadziła wraz z mężem Franciszkiem Sichelskim zespół folklorystyczny im. Andrzeja Skupnia Florka. Jest autorką publikacji o tematyce regionalnej. Mieszkała w Białym Dunajcu.

Na profilu społecznościowym IPN w Krakowie czytamy:

"30 grudnia 2025 r. zmarła Janina Sichelska, odznaczona w 2018 r. Krzyżem Wolności i Solidarności. Była pracownikiem Zakładu Opieki Zdrowotnej w Zakopanem, wchodziła w skład Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność”. Po wprowadzeniu stanu wojennego działała w podziemnych strukturach związkowych, była zaangażowana w kolportaż wydawnictw drugoobiegowych w Białym Dunajcu i Szaflarach. Udostępniała swój dom w Zakopanem na potrzeby wyjazdów wypoczynkowych osób objętych komunistycznymi represjami oraz ich rodzin. Działała w duszpasterstwie ludzi pracy. W 1989 r. zaangażowała się w prace Komitetu Obywatelskiego w Zakopanem". 

*

Janina Rzadkosz-Sichelska uczestniczyła w dorocznych spotkaniach pasterskich na Hali Kopieniec. Jej rodzina była współwłaścicielem tej części Tatr. W ostatnich latach swojego życia często wracała do tamtych czasów, ponieważ spędziła tam wiele sezonów. 

- Z Majerczykówki rodzice szli co roku z całym dobytkiem na Kopieniec. Przesiedziałam dziewiętnaście lat, od zera do 1952 roku. A dlatego od zera, bo się urodziłam w marcu, a w tamtych czasach mama już po prostu zabierała nas ze sobą, bo nie miała gdzie zostawić. Ja byłam najstarsza - wspominała. - Dawniej z rodzicami i później już sama, zawsze kiedy tylko idę na halę, zatrzymuję się i siadam na tej skale, rozmyślając o odległym już czasie i moich bliskich, co się dawno pominęli - mówiła. 

Jolanta Flach