– Kiedyś przejeżdżał na rowerze turysta z Krakowa. Siedziałem przed sklepem, to się dosiadł. I powiedział, że całe Podhale przejeździł, ale ze wszystkich miejscowości Leszczyny są najfajniejsze.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"2485"}

Leszczyny – niewielka leżąca pomiędzy dwoma ciągami turystycznymi – „zakopianka” i Drogą Papieską. Niezauważana przez turystów mknących samochodami, by zażyć tłoku na Krupówkach. Zapomnieli o niej nawet twórcy strony internetowej gminy Poronin – na próżno szukać w wykazie miejscowości gminy nazwy tego sołectwa. Ale ten, kto zboczy z głównej drogi i ruszy stromo wąskim asfaltem w górę – nie będzie zawiedziony.

Stanisław Karpiel staje przed domem i spogląda na fantastyczną panoramę Tatr. Jest poniedziałek, cudowna pogoda, choć widoczność nie najlepsza. – Wczoraj to było widać nawet liny kolejki na Kasprowy – przekonuje, pokazując jeden z najsłynniejszych szczytów. – Czasem, jak goście przyjadą, to sobie siądziemy tu i patrzymy albo i grilla przy okazji rozpalimy.

W Leszczynach ludzie się cieszą, bo od października mają prawdziwą komunikację. Po raz pierwszy do wsi docierają prywatne busy. Wcześniej na najbliższy przystanek trzeba było iść kilometr do Sierockiego (tak jak dzieci do szkoły) albo cztery do Białego Dunajca (jak co niedzielę do kościoła).

Stanisław Karpiel z żoną Marią kiedyś prowadzili gazdówkę. Dostawali nawet nagrody za wyhodowane bydło. Do dziś pani Maria zachowała dwie gazety z lat 70., w których rolniczy redaktor rozpisuje się o zaletach ich buhajów. A że z czasem na gospodarce coraz trudniej było, podobnie jak sąsiedzi – oni również wyjechali za Wielką Wodę, zarobić pieniądze. Z czasem gospodarkę przejęły dzieci, a dziś miejsce budynków gospodarczych zajął jeden z dwóch sklepów we wsi. Dawna stodoła to dziś pokoje gościnne z łazienkami. Turyści przyjeżdżają, choć raczej tylko na długie weekendy, wakacje czy ferie. Zwykle są to stali bywalcy, którzy zakochali się w tutejszych widokach, czystym powietrzu i ciszy. – Nie ma tego wiele, jakbyśmy się mieli jedynie z turystyki utrzymywać, to nie wystarczyłoby nawet na prąd – kwituje gospodarz.

W Leszczynach niewiele osób nastawiło się na turystykę – tylko w czterech domach można wynająć pokoje. To też problem, bo przy większej grupie można by podesłać gości do sąsiada. A tak – wysyła się ich do pobliskiej Bańskiej czy do Zakopanego. – Kiedyś jechał na rowerze turysta z Krakowa. Siedziałem przed sklepem – przejechał, ale wrócił się, coś kupił i się dosiadł. I powiedział, że całe Podhale przejeździł i Leszczyny są najfajniejsze – wspomina gospodarz.

Leszczyny to nie tylko uroczy zakątek, ale i wieś ze swoimi problemami. Wąska droga aż prosi się o nową nawierzchnię, a 50-letni wodociąg – o gruntowny remont. Nie ma też kanalizacji. Jednak nie przeszkadza to ludziom z całej Polski szukać tu domu lub choćby działki do kupienia. Właściwie nie ma tygodnia, by ktoś nie zapytał o nieruchomości na sprzedaż. Ale miejscowi niechętnie sprzedają. Niektóre domy od lat nie mogą doczekać się wykończenia, kilka popadło w ruinę. I tylko od czasu do czasu we wsi pojawi się jakiś nowy mieszkaniec, który osiedla się na wakacje lub na dłużej. – Dwa domy wynajmują sąsiedzi, którzy wyjechali do Ameryki. I bardzo sobie chwalą, bo ma się kto domem zajmować, a rodziny są bardzo kulturalne i o dom dbają – dodaje Karpiel.

Jaka będzie przyszłość Leszczyn? Mieszkańcy są przekonani, że jedyna szansa to turystyka. Ale póki co niewielu jest odważnych, którzy chcą zainwestować pieniądze. Może z czasem? Skoro bus dojeżdża, to może i turystów więcej przywiezie.

Józef Figura