Bez pomocy gminy, pozbawieni domu Małgorzata i Paweł Hornik, spędzili kolejną noc na zakopiańskim dworcu PKP.

Małgorzata Hornik, której domostwo w Białym Dunajcu spłonęło 17 października, tuła się z niepełnosprawnym synem Pawłem po obcych domach. Uważa, że gmina zamiast ofiarować jej pomoc, przez cały czas nęka ją i prześladuje. Tłumaczy, że dom, do którego ją skierowano po pożarze, zamieszkany przez starszą, schorowaną osobę, nie nadawał się do mieszkania. Właścicielka nie pozwalała jej palić węglem w piecu, a 10 listopada kazała się wynosić. – Trzy dni później panie z pomocy społecznej zjawiły się i dały ustne polecenie, bym do 20 listopada opuściła dom, poszła na ulicę i szukała sobie lokalu. Traktują mnie jak śmiecia, a przecież żyję jak mogę, na własny koszt – załamuje ręce Małgorzata Hornik. Wyznaczonego dnia w asyście policji ofiarę pożaru wyprowadzono ze wskazanego przez gminę lokum. Opieka społeczna przekazała dwa kolejne adresy, pod którymi pogorzelcy mogli znaleźć opiekę.
O jej trudnej sytuacji pisaliśmy już kilkakrotnie: wójt nie dysponuje lokalami socjalnymi, a szwagier, który odbudowuje spalony dom, zabronił jej wracać pod wspólny dach.

Władze gminy Biały Dunajec i dyrekcja tamtejszego ośrodka pomocy społecznej nie mają sobie nic do zarzucenia. Przypominają, że poszkodowana ma w Zakopanem rodzinę: brata i siostrę. Ale żadne z rodzeństwa nie chciało jej wesprzeć w potrzebie. Wyliczają, że wobec braku własnych lokali socjalnych gmina szukała pomocy dla pogorzelców w Ośrodku Interwencji Kryzysowej i noclegowni w Zakopanem. Dodają, że starsza pani, która wymówiła pogorzelcom dalsze noclegi w Białym Dunajcu, miała mieć zapewnioną z ich strony opiekę.

– Przyjęła ich z dobrego serca w zamian za sprzątanie wspólnej kuchni i łazienki oraz drobnych prac porządkowych, przygotowania gorącego posiłku, robienia zakupów itp. W dodatku pani Małgorzata Hornik została powiadomiona, że będzie płacić za zużycie prądu i wody – przypomina wójt Andrzej Nowak. Dodaje, że na te warunki pogorzelcy pierwotnie przystali. Ale nie wywiązywali się z nich, doprowadzali do konfliktów ze starszą panią. Dlatego zmuszeni zostali do opuszczenia zajmowanego pokoju. „Wskazaliśmy jednak adresy, pod którymi mogła wraz z synem zamieszkać od zaraz” – zaznacza w liście przysłanym do redakcji Eliza Wysocka, kierownik gminnego ośrodka pomocy społecznej.

– Ta kobieta jest w wielkiej poniewierce – mówi Maria Jęczmyk z Tatrzańskiego Ruchu Obywatelskiego „Praworządność” z Białego Dunajca. – Gmina w niczym jej nie pomogła. Te adresy, które wskazano, to są płatne miejsca noclegowe. Od 450 złotych za osobę w górę. Jak ona miałaby zapłacić za siebie i syna, skoro zarabia trochę ponad 600 złotych? Dodaje, że wskazane lokalizacje były pozbawione kuchni, a łazienka była wspólna. Dlatego pierwszą noc po opuszczeniu Białego Dunajca pogorzelcy spędzili na zakopiańskim dworcu PKP.

– Na razie staram się dla nich o miejsca u znajomych rodzin. Ale nie jest łatwo – dodaje Maria Jęczmyk.

Paweł teraz jest chory. Ma gorączkę, 38,7 st. Celsjusza. Ubiera się i idzie nocować na dworzec. – Położę się na ławce i będę spał. Tylko żeby pijacy czegoś mi nie zrobili – martwi się chłopak.

Rafał Gratkowski

Wiadomość z ostatniej chwili. Życie pisze udane zakończenie tej smutnej historii. A to za sprawą uporu Marii Jęczmyk i dobrego serca ludzi, do których dotarła. – Udało mi się załatwić dobre lokum dla pogorzelców w Zakopanem. Byłam i na Olczy, i w Szaflarach, i Białym Dunajcu. Wszędzie są ludzie, którzy chcą i mogą jej przez miesiąc czasu pomóc. Ale to jest na próbny miesiąc. Zobaczymy, co będzie dalej.