Swą nazwę odziedziczyła po pierwszym sołtysie – Feliksie Wilczku. Gdy on rządził, w Podwilku było zaledwie 20 chałup. Dziś mieszkańców jest już 2 tysiące, a i żyje się inaczej.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"991"}

O tym, że u zarania dziejów wsi była bieda, świadczył zapis, zwalniający sołtysa i innych mieszkańców z opłat aż przez szesnaście lat. Wówczas Podwilk należał do państwa węgierskiego, a po 1918 do wojny był słowacki. Dziś z wielokulturowej przeszłości niewiele pozostało, a miejscowość jest typową wsią na szlaku. Przecina ją ruchliwa trasa, wiodąca do przejścia granicznego w Chyżnem. O tym, że jest ona niebezpieczna, świadczą tragiczne wypadki. Teraz trwa przebudowa szosy, a mieszkańcy mają nadzieję, że będzie bezpieczniej.

Słoneczne sobotnie południe Leszek Litwin wykorzystuje na przydomowe porządki – trzeba pociąć drewno na opał. Zimą będzie jak znalazł. Gospodarz trafił do Podwilka przypadkowo. W 1981 roku odbywał nieopodal służbę wojskową w Wojskach Ochrony Pogranicza. Dwa lata na Orawie przeciągnęły się na całe życie. Leszek poznał tu swą żonę, więc pozostawił pod rodzinnym Mielcem niewielkie gospodarstwo rolne. Dziś nie wyobraża sobie życia gdzie indziej, mimo że popracował trochę \"w świecie\".

W ubiegłym roku wrócił z Włoch – jako mechanik zarabiał nieźle, ale wkurzało go, że pracodawcy wykorzystywali pracowników ponad miarę. Ma już propozycje pracy w Irlandii, ale się zastanawia. Na razie chce odpocząć od tułaczki. – Kiedyś prowadziłem własną działalność transportową – miałem stara z przyczepą. Ale po wejściu do Unii zaczęło być ciężko – mieszkamy niedaleko granicy, więc co chwila ktoś kontrolował – jak nie straż graniczna, to inspekcja transportowa czy policja. A nie sposób było starym samochodem sprostać tym wszystkim przepisom, więc zamknąłem interes – przyznaje.

Jednak w Podwilku działa nadal wiele niewielkich firm. Jest też restauracja przy wjeździe od strony Spytkowic. Tu liczą na klientów, bo robi się ciepło, więc i turyści częściej będą drogą przejeżdżać. Zawsze ktoś zaglądnie. We wsi jest też kawiarnia i pięć sklepów, bank, apteka i ośrodek zdrowia, ale uwagę przejezdnych przyciąga głównie osiemnastowieczny, barokowy kościół.

Jan Kowalczyk także \"wżenił się\" w Podwilku. Piętnaście lat temu przyjechał tu spod Babiej Góry. Choć narzeka, że z robotą czasami jest ciężko, to nie widzi swej przyszłości za granicą. – Jak ktoś gdzieś buduje, to zawsze znajdzie się jakaś robota. Gospodarki nie mam, zresztą nawet gdyby była, to trudno byłoby się z tego utrzymać – trzeba by mieć z 10 krów, żeby to się opłaciło – dodaje.

Miejscowi się martwią, że turyści przez wieś zwykle tylko przejeżdżają, z rzadka zatrzymują się na dłużej. A przecież okolice wydają się stworzone choćby dla kolarzy górskich. Być może to sprawia, że stąd wywodzi się wielu zawodników MTB, startujących teraz pod szyldem Górskich Orłów i UKS Podwilk. Może z czasem wieś odkryją nie tylko przejeżdżający kierowcy, ale i ci, którzy kochają ciszę i spokój pobliskich ścieżek i górskich szlaków.

Józef Figura