Sidzina – malowniczo położona rozległa wieś, z dala od zakopianki i tłumu turystów. Paradoksalnie to stanowi o jej turystycznej atrakcyjności.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"3403"}

Mówią, że sadzonkę tego dębu podarował sidzinianom sam król Jan Kazimierz. Miała to być nagroda za ich udział w walkach podczas Potopu Szwedzkiego. Jaka jest prawda – nie wiadomo. Pewne jest to, że olbrzymi dąb jest najbardziej charakterystycznym punktem Sidziny. Rosnąc na skrzyżowaniu, w samym centrum wsi, jest najłatwiejszym drogowskazem dla tych, którzy tłumaczą innym, jak dostać się do ośrodka wczasów dziecięcych czy do Wielkiej Polany.

Poniedziałkowe wczesne popołudnie. W powstającym jakieś dwieście metrów od dębu sklepie trwają gorączkowe przygotowania. Na nowych regałach miejsce znajdują kolejne produkty – tu soki, tam proszki do prania, dalej chłodnie czekają na pierwsze wędliny. Jeszcze w tym tygodniu ma być otwarcie. Wspólnicy zdecydowali się zainwestować w miejsce, gdzie wcześniej był sklep, ale właścicielowi nie udało się pociągnąć interesu. W końcu – jak wyliczają przyszłe sprzedawczynie – w całej wsi jest ponad 20 różnego rodzaju sklepów. Ale Sidzina to rozległa wieś. Jeszcze w początkach XIX wieku liczyła aż 2,5 tys. mieszkańców. Dziś jest ich około 4 tys.

Waldemar Waresiak uwija się między półkami, by jeszcze w tym tygodniu zdążyć z otwarciem. Podobnie jak pozostali, ma nadzieję, że interes wypali, a mieszkańcy będą tu chętnie zaglądać. Bo tutejsi to przedsiębiorczy ludzie – przemysł ma swój początek na przełomie XIX i XX wieku, gdy powstał pierwszy tartak parowy. Zresztą drewno to najważniejsza gałąź miejscowej przedsiębiorczości – w Sidzinie najwięcej jest firm produkujących deski, boazerie, elementy wykończenia wnętrz. Niewielu mieszkańców utrzymuje się jeszcze z gospodarki – uprawa i hodowla w górach jest coraz trudniejsza i mniej opłacalna, rolnicy muszą więc dorabiać w miejscowych zakładach lub poszukują zajęcia w Jordanowie czy Nowym Targu. Nie brak i takich, którzy wyjechali za Wielką Wodę, a ostatnio rozjechali się po Europie Zachodniej.

Wieś razem z sąsiednią miejscowością tworzy jedną gminę Bystra-Sidzina, należącą do powiatu suskiego. Jest tu zabytkowy kościół św. Mikołaja z początku XIX wieku, remiza strażacka z ośrodkiem kultury, szkoła i poczta. – Brakuje tylko jakiejś rozrywki dla młodzieży. Na dyskoteki muszą jeździć do Jordanowa, Suchej albo nawet Czarnego Dunajca – uważa jedna z mieszkanek.

Choć gmina składa się zaledwie z dwóch wsi, to na jej terenie są dwie trasy rowerowe, co nadal jest rzadkością nawet na turystycznym Podhalu. Obie pętle liczą ponad 20 kilometrów. Również piesi nie mogą liczyć na brak wrażeń – Sidzina jest doskonałą bazą wypadową na Halę Krupową, Policę, a nawet Babią Górę. Choć z turystyką miejscowi wiążą plany na przyszłość, poza wakacjami trudno tu spotkać odwiedzających. Mimo to na chętnych czekają gospodarstwa agroturystyczne. Ci, którzy cenią sobie spokój, a wypoczynek w górach rozumieją jako przeciwieństwo spaceru po Krupówkach, z pewnością znajdą tu miejsce dla siebie. A w wolnym czasie pomiędzy wędrówkami będą mogli zajrzeć do zamkniętego zimą na kłódkę skansenu na Bieńkówce, naprzeciw ośrodka wczasów dziecięcych.

Józef Figura