Zapłaciłam, a on mnie oszukał. Nie zapłaciła i teraz próbuje mnie naciągnąć – to dwie relacje, dotyczące tego samego wydarzenia. Można było uniknąć nieporozumienia, biorąc świstek papieru.

Barbara Pilch, odkąd po ślubie wyprowadziła się do Jabłonki, codziennie dojeżdża do pracy busem. Najwygodniej jest wykupić bilet miesięczny. Korzystała z tego już wcześniej, ale teraz musiała wykupić jeszcze jeden w nowej linii, która jeździ w porze, kiedy kobieta pracę zaczyna. Cały listopad przejeździła, w grudniu chciała ponownie wykupić miesięczny. Nie udało się. Jak przekonuje – została naciągnięta przez kierowcę, zarazem szefa firmy.

– W piątek poprosiłam o bilet, zapłaciłam 65 zł, następnego dnia miałam go odebrać. Okazało się, że go nie ma. W poniedziałek znów podeszłam do kierowcy i znów dowiedziałam się, że biletu nie ma. Co więcej, gdy wypomniałam mu, że przecież zapłaciłem, to obraził mnie przy wszystkich, że jestem oszustką i kazał mi wysiąść! Jeszcze nikt mnie tak nie potraktował – dodaje kobieta.

Zupełnie inaczej przebieg sprawy przedstawia Alojzy Machay, właściciel firmy. Przekonuje, że to on miał paść ofiarą wyłudzenia. – To ta pani próbowała mnie oszukać i wmówić, że zapłaciła, choć ja tych pieniędzy nigdy nie widziałem – zarzeka się przewoźnik. – W każdej chwili ta pani może odebrać bilet, on czeka, tylko trzeba za niego zapłacić. Ja zawsze, jak biorę pieniądze, to daję paragon. I to jest dowód, że je przyjąłem.

Sytuacja wydaje się patowa – obie strony przekonują, że mają rację, choć mówią zupełnie co innego. I tu pokutuje nadmierne zaufanie do kontrahentów, które – jak się okazuje – jest powszechne na Podhalu. – Podstawowym błędem wielu osób jest to, że płacą pieniądze, nie biorąc żadnego pokwitowania. A nie musi to być faktura czy paragon – wystarczy zwykły kawałek kartki z pokwitowaniem odbioru określonej sumy – przekonuje Ewa Barczuk-Kałat, powiatowy Rzecznik Konsumentów w Nowym Targu.

Jak podkreśla, opisywany przypadek dotyczy stosunkowo drobnej kwoty. Powszechne jednak jest płacenie np. za prace budowlane bez umowy i żadnego potwierdzenia. Tym bardziej że nierzadko majster pracuje „na czarno” i nie wystawi żadnej faktury. – To może być zwykła umowa między osobami fizycznymi, czasem wystarczy zapisywać przekazane kwoty w zeszycie, gdzie za każdym razem strona podpisze odbiór. To ważne jest nie tylko przy rozliczeniach. Przecież jeśli nie mamy żadnego dowodu na piśmie, to jak wyegzekwujemy od takiego majstra naprawę gwarancyjną? Przecież nawet naprawa zlewozmywaka może mieć opłakane skutki, gdy okaże się, że na skutek fuszerki zalaliśmy mieszkanie sąsiada – przestrzega rzeczniczka.

Jak widać – nadmierne zaufanie kosztuje. Jeśli Barbara zapłaciła pieniądze, a teraz chciałaby sprawę oddać do sądu, to na niej spoczywa obowiązek udowodnienia, że tak było. Jeśli nie ma potwierdzenia pisemnego, musi poszukać świadków, którzy widzieli, jak przekazuje gotówkę. Zapewne udałoby się wszystkiego uniknąć, gdyby miała świstek z potwierdzeniem.

fig.