Zaśnieżone alejki i zabytkowe chałupy. Cisza, spokój i powrót do przeszłości.

Barwne opisy Orawy znalazły się między innymi w powieści „Ziele na kraterze” Melchiora Wańkowicza. Tak pisał o tej podbabiogórskiej krainie:

"Ziemia orawska jest jak podpłomyk posmarowany miodem. Zielona, nagrzana słońcem, podana już ku południowemu morzu, ku winnicom, ku wartkiemu biegowi Wagu, płynącego do Dunaju, szczerbata po górskich uskokach, ruinami zamków, połyskliwa parzenicami wyszywanymi na góralskich portkach co wieś to inaczej, z zatulonymi w zieleń odwiecznych drzew stromymi drewnianymi kościółkami, rozśpiewana od ciepła i ciągnących woni polnych wieczorami, pilikająca na dudach, na lipowych skrzypeczkach, zbyrcząca ciupagami, przewiewna w swych miodopłynnych równiach przez rześkie smrekowe ciągi z gór, mrugająca w dojezdne wieczory oknami karczmisk jak z »Legend«, jak z »Sędziów« Wyspiańskiego, z szynkwasem, Żydem w jarmułce, tablicą i kredą, chłopami w serdokach pociągającymi lulki i alkierzem dla lepszych gości, gdzie Żyd przynosi pejsachówkę, wino rodzynkowe i pstrągi".

Inaczej jest, gdy nadchodzi zima. Skansen zasnął. Jest szaro i smutno. Czasem się zdarza, że ogień zapalony w piecu ogrzewa izby. Na blasze pieką się moskole. Ciszę przerywa orawska muzyka. Tak było, gdy pojawił się Zespół Regionalny "Orawianie" im. Heródka z Lipnicy Wielkiej.

jof