Celtycka grupa Carrantuohill dała niezapomniany koncert w Muzycznej Owczarni.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"118210"}

To już któryś raz, kiedy pochodzący ze Śląska "Celtowie" koncertowali w Muzycznej Owczarni. Kultowy klub w Jaworkach nad brzegiem Białej Wody już dawno przypadł im do gustu. W sobotę 25 maja sala szybko wypełniła się po brzegi. Byli stali słuchacze, ale i tacy, którzy przyszli na Carrantuohill po raz pierwszy.

- Znam ich już osiemdziesiąt procent swojego życia. To jedna z naszych ulubionych grup. I bardzo się cieszę, że u nas koncertują - podkreślał Bartek Kołodziej, syn właściciela Muzycznej Owczarni.

Inspiracja "Księciem Złodziei"

A wszystko zaczęło się w 1987 r. Darek Sojka, Zbyszek Seyda i Adam Drewniok chodzili do tego samego technikum budowlanego w Rybniku i spotykali się po zajęciach. W telewizji leciał serial o legendarnym Robinie Hoodzie z Locksley, a oni eksperymentowali z poezją śpiewaną. Podczas gdy ich koleżanki mdlały na widok Michaela Praeda w roli tytułowego Robina, ich uwagę przykuła wyjątkowa ścieżka dźwiękowa.

- Ta muzyka nie była tylko tłem do serialu. Ona grała w nim rolę główną - wyjaśniał tamto zauroczenie gitarzysta basowy Adam Drewniok. 

Dopiero jednak kontakt z kwartetem Jorgi, który eksperymentował z muzyką irlandzką, uświadomił im, że i oni mogą tak grać, choć nie są Irlandczykami. Niezależnie od tamtej inicjatorskiej trójki, w podobnym duchu, choć z doświadczeniem muzyki szantowej, dojrzewał skrzypek Maciej Peszek. A z doświadczeniem szant i religii gitarzysta akustyczny Bogdan Wita. Z czasem do zespołu dołączył jeszcze perkusista Marek Sochacki, a w 2012 r. wokalistka Anna Buczkowska.

Celtycka krew

Zapytani o to, jak to jest możliwe, że Polacy grają muzykę irlandzką, muzykę celtycką, odpowiadają, że w Polsce jest przecież mnóstwo zespołów bluesowych i nikogo to jakoś nie dziwi. Znaleźli nawet swoistego rodzaju "legitymację" na granie tego akurat rodzaju muzyki, twierdząc, że Celtowie na pewno wędrowali przez tereny Polski Południowej, o czym świadczą pozostałości po ich osadach i wykorzystywanych przez nich specjalnych piecach, tzw. dymarkach. - Więc i w naszych żyłach płynie jakaś celtycka krew - przekonywali.

Ich pierwsze spotkanie z prawdziwą Irlandią nastąpiło jednak dopiero w 1994 r. Wówczas to, po przepłynięciu Morza Irlandzkiego, wzięli udział w specjalnych warsztatach muzycznych. Pamiętają, że początkowo patrzono na nich jak na kosmitów. I nawet radio przyjechało, by nagrywać "przybyszy z byłego bloku wschodniego", grających muzykę irlandzką.

Z czasem takich podróży zagranicznych było coraz więcej. - Kiedyś pewien Irlandczyk powiedział nam, że na pewno jesteśmy z północnej części Irlandii, bo gramy troszkę inaczej - opowiadał z uśmiechem Bogdan Wita. - A kiedy dowiedział się, że ani z północnej, ani z południowej, tylko z Polski, nie mógł uwierzyć.

Pienińskie spotkania

Kiedy w sobotni wieczór na scenę Muzycznej Owczarni wchodzi wokalistka Anna Buczkowska, koncert nabiera rumieńców. Jej czysty głos płynnie przechodzi od skocznych tonów do miękkich jazzowych slowerów. Zaraz potem muzycy znów ostro przygrywają do tańca. Kilka osób, nie zważając na tłok, zrywa się od stołów i tańczy.

- Jestem w Muzycznej Owczarni i na koncercie tego zespołu po raz pierwszy. Sądząc po pewnym mrocznym wyglądzie sali, spodziewałam się, że usłyszę zupełnie inny rodzaj muzyki. A tu taka pozytywna niespodzianka - podkreślała Paulina z Grywałdu.

- To zawodowcy pełną gębą, a do tego ciepli, kochani i rodzinni ludzie - zaznaczał z kolei Bartek Kołodziej, który miał kiedyś okazję zagrać z zespołem. - Mój tata zgodził się za mnie, żebym awaryjnie zastąpił im raz basistę. Wszystko nam się wtedy sypało. Darek rozbroił jednak napięcie, prosząc widzów o nagrywanie, bo drugiego takiego koncertu już nie będzie! Dużo się wtedy nauczyłem - tłumaczył. 

Sympatii do jedynej takiej Owczarni i ogólnie do Pienin nie ukrywali też sami muzycy, którzy wkrótce po rozpoczęciu sobotniego koncertu specjalną piosenką z motywem rzeki nagrodzili flisaków - Rafała i Bogdana, za to, że ci bezpiecznie i z humorem "spławili" ich po Dunajcu. 

Najwyższa góra Irlandii

Nazwę Carrantuohill zespół wybrał nie bez przyczyny. Czy to przez wzgląd na pewne podobieństwa wykorzystywanych w repertuarze tematów, czy doświadczenia muzyki szantowej dwóch jego członków, na początku swej działalności często bywał zapraszany na festiwale muzyki żeglarskiej. Żeby odciąć się od takich odczytań i zaznaczyć swoją odrębność, muzycy postanowili poszukać dla siebie właściwej nazwy.

- Tamte wszystkie zespoły wywodziły swoje nazwy od morza lub wiatrów, postawiliśmy więc na ich przeciwieństwo - Carrantuohill - najwyższe wzgórze w Irlandii - wyjaśniali. Sam szczyt zdobyli jednak dopiero w 2018 r. - Jak to się stało? Wreszcie spięliśmy się w sobie i na niego weszliśmy - żartował już po koncercie Bogdan Wita.

Krystyna Waniczek

[WIDEO]1499[/WIDEO]

[WIDEO]1505[/WIDEO]