Najbardziej brakuje mi indyjskiego słońca. Rano, jak się budzę i widzę znów zachmurzone niebo, to nawet nie chce się wstać...

Na imię ma Rajesh, choć prawie wszyscy w Polsce mówią mu po nazwisku - Kumar. Nie, żeby z niechęci, ale po prostu ktoś kiedyś w dokumentach wpisał mu dane w odwrotnej kolejności. I tak nazwisko stało się imieniem, ale on nie robi z tego żadnego problemu. Jak każdy Hindus, przyjmuje wszystko z uśmiechem i stoickim spokojem.

Gdy półtora roku temu w Niemczech spotkał Basię, kelnerkę z pobliskiej kawiarni, nawet nie wiedział, gdzie jest Kacwin czy Nowy Targ.

Nie przypuszczał, że po latach wędrówek po Europie trafi do Polski, gdzie zostanie na stałe. Choć w jego głosie czuć nutkę tęsknoty i nadzieję, że może żona zechce zamieszkać 61 km od Delhi, w miasteczku Karnas, rejonu Maryana.

Mieścina wielkości Nowego Targu - w odróżnieniu od stolicy Podhala - pełna słońca i upałów.

Tam został dom, mama i siostra, krewni i rodzinny interes.

Rajesh jeszcze w tym roku weźmie żonę w pierwszą podróż do swojej ojczyzny. Liczy, że Barbara pokocha nową rodzinę tak jak jego i że spodobają się jej indyjskie krajobrazy. Jednak tak naprawdę pogodził się z tym, że nie przekona jej do pozostania.

Sam też przyznaje, że jego nowe życie jest w Polsce. Zresztą polubił także Polaków, którzy darzą go sympatią. - No, może dziewięćdziesiąt procent z nich... - ucina tajemniczo nieco drażliwy temat.

Nie było za to problemów z zaadoptowaniem obcokrajowca przez rodzinę z Kacwina. Polubili go szwagrowie, a szczególnie teściowa.

- Co mnie w Polsce zaskoczyło? To, że macie tak mało języków. Wszyscy mówią tak samo. U nas to co innego - jest ich 27, na szczęście zawsze można porozumieć się po angielsku - zauważa.

Choć w kraju żony mieszka zaledwie półtora roku, bez trudu porozumiewa się po polsku właściwie na każdy temat.

Gdzie mama rządzi

W Indiach miał zajmować się rodzinnym biznesem, ale ciągnęło go do Europy. Pięć lat był kucharzem w Niemczech, zwiedził niemal cały kontynent.

Gdy pojechał do kraju, matka nie mogła uwierzyć, że jest kucharzem.

- Mówiła, że to nie możliwe, bo przecież gotowaniem zajmują się tylko kobiety! W Indiach kuchnia należy tylko do nich - podkreśla.

Zresztą matka w Indiach jest zawsze najważniejsza, ona rządzi. Sprawy domu są wyłącznie na jej głowie.

Nawet jak dom trzeba by sprzedać i przeprowadzić się do innego - to jej decyzja jest wiążąca.

Jednak, gdy chodzi o samochód - tu już decyduje mężczyzna. On też ma obowiązek zarabiać na utrzymanie rodziny.

Rajesh gotuje we włoskiej restauracji Villa Toscana w Nowym Targu. Przyrządza potrawy europejskie, gdyż - jak podkreśla - prawdziwych indyjskich składników nawet nie można tu dostać, a jeśli już - to są bardzo drogie.

Poza tym nasza kuchnia jest o wiele łatwiejsza. Hinduską zna, ale teoretycznie - widział, jak mama gotuje.

W Kacwinie do kuchni nie wchodzi. - W domu nie pracuję - ucina ze śmiechem.

Za to uwielbia, jak żona ugotuje ruskie pierogi czy po prostu kurczaka z ziemniakami i surówką. Wołowiny, jako Hindus, nie je z powodów religijnych. Choć przyznaje, że raz zdarzyło mu się...

- Pijany byłem - zaznacza ze śmiechem. - A jak smakowało? Nawet nie pamiętam.

Jak każdy Hindus, we wtorki utrzymuje ścisły post - pije tylko wodę. Choć im dłużej jest na Zachodzie, tym częściej różnie z tym bywa.

Rajesh, mimo siedmiu lat w Europie, nadal traktuje tutejsze życie z dystansem. Wciąż dziwi go nasz wszechobecny pośpiech i pogoń za pieniądzem. Mimo to przyznaje, że lubi Stary Kontynent.

Dwa plus cztery

Przy kawiarnianym stoliku siadamy wraz z Agatą i Markiem Rejowskimi, którzy niedawno wrócili z podróży po Indiach. Są zafascynowani tym krajem, ale przede wszystkim naturą Hindusów.

- Są niezwykle życzliwi i wiecznie zadowoleni. Najbardziej rzuca się w oczy, że nie narzekają, jak my, choć życie nie jest lekkie. Choć byliśmy w turystycznym rejonie Goa, to i tak uderza tamtejsza bieda. Ale to nic w porównaniu z tym, co jest w innych miejscach - zaznacza pani Agata.

Dla Rajesha życzliwość jego rodaków jest naturalną cechą. A ubóstwo?

- Często to wynik lenistwa. Przyjęło się, że pracuje tylko głowa rodziny, więc nawet jak syn się ożeni to nadal się nie spieszy do roboty. Szkoda życia. A jeśli na dwudziestu członków rodziny jeden pracuje, to nie mogą mieć wszystkiego - zauważa.

Przyznaje jednak, że Indie się zmieniają - z światowego zaścianka stają się powoli gospodarczym tygrysem. To najbardziej widać w wielkich miastach, które coraz bardziej upodabniają się do tych na Zachodzie. Nawet różnic kastowych tam nie widać. Pozostają one wciąż problemem na prowincji.

- Zaskoczyło mnie, że nie spotkałam tam osób otyłych. Wszyscy są szczupli i to bez względu na to jak im się powodzi - zauważa Agata Rejowska.

- Może to z powodu klimatu, może żywienia. Bardzo dużo mamy potraw wegetariańskich, wiele osób w ogóle nie je mięsa - kwituje Hindus.

Polacy wspominają też niezwykły obraz z katolickiego kościoła, gdzie wybrali się w niedzielę. - To była msza dla dzieci. Było ich chyba z sześćset. Wcześniej przyszły na ponaddwugodzinną katechezę.

Zajrzałam do zeszytu jednej z dziewczynek. Spodobało mi się, że część zdań pisze po angielsku, część po hindusku. Zapytałam dlaczego? Tylko wzruszyła ramionami. Może tak jest wygodniej.

Tym, co zaskoczyło Polaków, był też rysunek z modelem hinduskiej rodziny - rodzice i tylko czwórka dzieci.

Rajesh przyznaje, że w jego rodzinie nie ma wielodzietności -jego rodzice mieli dwie pociechy, podobnie jak wujkowie. Sam zapytany o plany, ze śmiechem także podaje liczbę \"dwa\". Choć i większa go nie przeraża.

Józef Figura | Foto | Hindusi potrafią się cieszyć każdą chwilą, jak ta dziewczynka, demonstrująca turystom na plaży ekwilibrystykę na linie.