Dla potomnych i z szacunku stanął w Szczawnicy przy ul. Zdrojowej pomnik Henryka Sienkiewicza. Monument odsłonięto w niedzielę 25 maja.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"1046"}

Takiej fety od dawna w mieście nie było. Zagrała orkiestra Karpackiego Oddziału Straży Granicznej z Nowego Sącza, salwy oddało Bractwo Kurkowe z Krakowa. Były kwiaty, wmurowanie aktu odsłonięcia oraz występy uczniów. Gratulacje, podziękowania i publiczność, z trudem mieszcząca się w alejce.

By przypomnieć mieszkańcom oraz turystom związki znanego pisarza z uzdrowiskiem, organizatorzy sięgnęli do przeszłości. Zebrani usłyszeli o przyjazdach pisarza w Pieniny, jego spotkaniach z ludźmi kultury i nauki, o pomocy materialnej, udzielanej ubogim dzieciom i rozmowach z góralami. Było we wspomnieniach i o tym, że noblista otrzymał honorową legitymacją strażacką oraz że nazwano jego imieniem schronisko, uliczkę oraz szkołę.

– Pomnik wielkiego pisarza został postawiony w tym miejscu nie przypadkiem – wyjaśniał Grzegorz Niezgoda, burmistrz miasta. – Szczawnica ma to szczęście, że zalicza się do miejsc, w których Henryk Sienkiewicz bywał. Niech ten pomnik będzie wyrazem pamięci i chlubą miasta – podkreślał włodarz uzdrowiska.

Pomnik Sienkiewicza z brązu lanego patynowanego wykonał prof. Czesław Dźwigaj, on też jest fundatorem monumentu.

***

Henryk Sienkiewicz odwiedził Szczawnicę 3 razy. Po raz pierwszy przyjechał w 1868 r. Miał wówczas 23 lata i był studentem Szkoły Głównej w Warszawie. Z drugą wizytą przyjechał w Pieniny w kwietniu 1897 r. Przyjazd literata jako jedno z ważniejszych wydarzeń kulturalnych zapowiadała wówczas Gazeta Lwowska. Podczas tego pobytu Sienkiewicz poznał Marię Szetkiewiczównę z Warszawy, miłość swojego życia.

– Moja prababka nie planowała raczej wyjścia za mąż, urodzenia dzieci. Była zdecydowana na robienie kariery naukowej. Miała zdawać na uniwersytet w Zurychu, zainteresowana była chemią i fizyką. W tamtych czasach intelektualne ambicje nie były do pogodzenia z zamążpójściem. Ten \"piorun z jasnego nieba\", który trafił w nią podczas spotkania z pradziadkiem, zmienił całkowicie jej życie – opowiada Anna Pawlikowska, prawnuczka Henryka Sienkiewicza.

 W 1909 r. Henryk Sienkiewicz po raz ostatni odwiedził Szczawnicę. Przyjechał do kurortu razem z rodziną, by pracować nad nową książką (pisał wówczas \"Wiry\"). Podczas kilkudniowego pobytu uczestniczył m.in.: w egzaminie końcowym uczniów Szkoły Podstawowej nr 1. Po tej wizycie miejscowi rajcy postanowili nadać podstawówce jego imię. Decyzja zapadła w 1912 r.

– Mój pradziadek Henryk Sienkiewicz był człowiekiem, który nigdzie nie zagrzewał miejsca zbyt długo. Tego wymagała od niego jego praca, a właściwie jego predyspozycje umysłowe – wspomina prawnuczka pisarza. – Zawsze wyjeżdżał na długo i w miejsca, gdzie mógł pracować bez żadnych zakłóceń. Pradziadek znał europejskie kurorty od podszewki. Jeździł tam najczęściej poza sezonem, by w spokoju i ciszy oddawać się pracy.

Aneta Dusik