O tym, jak w XIX wieku wyglądała podróż do szczawnickich wód, można się przekonać oglądając wystawę w szczawnickim oddziale nowosądeckiego Muzeum Okręgowego.

Zanim powstały pierwsze linie kolei żelaznych, do szczawnickich zdrojów założonych przez Józefa Stefana Szalaya podróżowano, jak opisywał w 1852 roku Michał Zieleniewski, trzema drogami: z Krakowa, Węgier i ze Lwowa.

Podróżowano powozami wiele dni, ale warto było, bo według ówczesnych kronikarzy zdroje szczawnickie były jednymi z najbardziej skutecznych dla zdrowia.
Podróże były z przesiadkami, postojami w zajazdach, gdzie nocowano, dając odpoczynek koniom, woźnicom i samym podróżnym.

Jeśli turyści jechali na przykład spod Warszawy, to w Krakowie przesiadali się do lżejszych powozów i jadąc przez Mogilany pod Krakowem, Myślenice, Lubień, Obidową, Nowy Targ i Czorsztyn pokonywali 14 mil pocztowych w półtora dnia.

Za znacznie bezpieczniejszą i wygodniejszą trasę do Szczawnicy uważano trakt wiodący przez Wieliczkę na Gdów, Bochnię, Wiśnicz, Limanową, Nowy Sącz i Stary Sącz.

Jeszcze inna droga do wód szczawnickich prowadziła z Krakowa przez Gdów, Łapanów, Limanową, Tymbark, Słopicę, Kamienicę i Krościenko.

Do dawnych czasów możemy powrócić dzięki wystawie w szczawnickim oddziale Muzeum Okręgowego. Ekspozycja znajduje się na pierwszym piętrze pijalni zdrojowej, w budynku, do którego ówcześni pacjenci licznie zjeżdżali z myślą o poprawie zdrowia, wypoczynku, a także o poznaniu krajowej i światowej śmietanki osób, które w ówczesnych latach stać było na takie wyprawy.

Ich sakwojaże to nie dzisiejsze lekkie walizki, plecaki czy samochodowe bagażniki. Wtedy były to solidne walizy, kufry wypełnione naczyniami, ubraniami, kapeluszami czy butelkami najznakomitszych win, nalewek czy miodów.

Eksponaty pochodzą ze zbiorów Muzeum Pienińskiego oraz od osób prywatnych: Jana Malinowskiego, Roberta Węglarza, Andrzeja Węglarza i Anny Gębali – Hamerskiej.

Henryk Janusz Olkiewicz