Delikatne ażurowe koronki z Pienin i Bobowej na wystawie w skansenie w Starej Lubowni na Słowacji.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"94296"}

Pierwszą koronkę utkał pająk na krosnach, pozostawionych przez młodą tkaczkę. Zachwycona delikatną robotą dziewczyna, chciała stworzyć podobny wzór, a ponieważ nie miała pajęczej zręczności, ukochany wystrugał dla niej z drewna klocki, które miały zapobiegać plątaniu się nitek. Tak głosi legenda.

Koronkarstwo szczególnie rozpowszechnione było wśród drobnej szlachty, ale zajęciem tym parały się również wiejskie kobiety. Do dziś koronki można spotkać w strojach ludowych, służą bowiem najczęściej jako wykończenia rękawów.

Jedne z najtrudniejszych do wykonania są koronki klockowe. Ich nazwa pochodzi od klocków, czyli kołeczków, służących do nawijania nici. Drugim niezbędnym narzędziem jest wałek - rodzaj walcowatej poduszki, wypełnionej trocinami lub sianem, obciągniętej pokrowcem z materiału. Do wałka przypięty jest rysunek ze wzorem koronki, a nici przymocowane są przy pomocy szpilek, tworzących specyficzne "rusztowanie", na którym wyplatana jest koronka. Technika polega na przeplataniu, w grupach po cztery, wielu nici nawiniętych na klocki. Dzięki temu powstaje płócienko, tworzące różne formy ornamentu i rodzaje siateczek, znajdujących się w tle oraz wypełnieniach motywów. Technika ta umożliwia uzyskanie delikatnych ażurowych koronek o różnorodnych wzorach.

W skansenie w Starej Lubovni na Słowacji - do 29 maja - można oglądać wystawę bobowskiej i pienińskiej koronki klockowej ze zbiorów Sądeckiego Parku Etnograficznego i Muzeum Pienińskiego w Szlachtowej, oddziałów Muzeum Okręgowego w Nowym Sączu. Są tu serwety, obrusy, bieżniki, wstawki do bielizny.

jof