To miejsce unikalne. Nie ma sklepu, knajpy, kościoła, ani nawet remizy strażackiej. Tylko siedemdziesiąt domów i wąska, kręta droga.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"4575"}

O istnieniu niewielkiej wioski przypomina jedynie drogowskaz między Grywałdem a Krościenkiem, kierujący na osiedle Tylka. Od tego miejsca trzeba pokonać trzy kilometry asfaltowych serpentyn. Dla miejscowych nie stanowi to problemu. Obcy nieraz spojrzy z lękiem w górę, zanim ruszy, szczególnie zimą, mimo że droga jest regularnie odśnieżana i posypywana. Ale w końcu to jedyny łącznik ze światem, choć nie wyjeżdżają tu nawet busy.

Stanisław Regiec, sołtys Tylki, właśnie naprawia swego dwudziestoletniego malucha. Auto, mimo swych mikroskopijnych rozmiarów, sprawdza się jako ciężarówka, którą właściciel codziennie dowozi mleko do skupu w Grywałdzie. Już dawno mleczarnia stwierdziła, że nie będzie swojego samochodu wysyłać do Tylki, do zaledwie dwóch dostawców. Bo tych, dla których rolnictwo jest głównym źródłem utrzymania, w przysiółku jest jak na lekarstwo. A Regcowie mają pięć krów. Jednak w Tylce na próżno szukać innych miejsc pracy. Z turystyki, poza przypadkowymi odwiedzinami, nie utrzyma się tu nikt. Bo czym przyciągnąć gościa, który żąda coraz więcej? Dziś nie wystarcza krystaliczne powietrze i ekologiczne jedzenie czy nawet przebiegający w pobliżu jedyny szlak turystyczny. Dlatego do Tylki przyjeżdżają głównie dawni znajomi, stali bywalcy, a że nikt tu nie wynajmuje więcej, jak osiem pokoi, to i nikt nie rejestruje tego typu działalności. – Kiedyś przyjmowaliśmy kościelne Oazy. W 2000 roku zapukali do nas już dorośli ludzie spod Łodzi, przypominając, że kiedyś u nas gościli podczas jednej z nich. Po latach również spodobało im się i przyjeżdżają z dziećmi co roku – wspomina pani Maria.

Z Tylki roztaczają się fantastyczne widoki na Gorce, widać też Pieniny. Dla części mieszkańców to jednak za mało, by tu żyć. W poszukiwaniu pracy wielu, szczególnie młodych, ruszyło do zachodniej Europy. Ci, którzy zostali, zwykle dojeżdżają do pracy – niekiedy nawet do Zakopanego, Nowego Targu czy Krościenka. Kto nie ma samochodu, idzie skrótem półtora kilometra na busa. Z powrotem jest gorzej, bo trzeba ostro zasuwać pod górę. Może to też odstrasza chętnych do osiedlania się. Nowe domy stawiają głównie miejscowi, choć wiele osób pyta o możliwość zakupu działki. Ale jeśli obcy ochłonie po pierwszym zafascynowaniu, skalkuluje blaski i cienie mieszkania we wsi bez sklepu – zwykle kapituluje. Choć pierwszy nowy sezonowy mieszkaniec Tylki już się pojawił – pochodzi ze Śląska.

Największą bolączką jest brak sklepu – dawny kiosk GS-u dawno się rozleciał. Jeszcze rok temu działał sklepik w jednym z prywatnych domów, ale właścicielka musiała go zamknąć. Naśladowców nie widać, a niedoszłych handlarzy przerażają przepisy sanepidu, wymagające odpowiedniej kubatury sklepu i warunków.

Sołtys narzeka też, że nie ma nawet gdzie zaprosić mieszkańców na zebranie. Jeśli już – to musi organizować je na dole albo u któregoś z sąsiadów w domu. Jeszcze niedawno miał nadzieję, że idealnym miejscem będzie niewielka remiza strażacka, którą przed laty druhowie wznieśli w czynie społecznym. Ale potem okazało się, że budynek stoi na prywatnym gruncie. Strażacy musieli opuścić remizę, zabrać swój sprzęt i dziś OSP Tylka na Tylce nie ma nawet motopompy czy bosaka. – Szkoda, można by to wszystko wyremontować. Przecież ludzie własnymi rękami to stawiali, a dziś trzeba patrzeć, jak to się wali – dodaje sołtys.

Józef Figura