Jeśli XIX Pracom Pienińskim potrzebna byłaby reklama, to mogłaby być np. taka: „Dla tych, których interesuje historia i dla tych, których nudzą daty”.

Po kolejny rocznik popularno-naukowy warto sięgnąć. Nie tylko po to, by znaleźć w nim coś ciekawego dla siebie, ale by się przekonać, że na Spiszu i w Pieninach nadal jest wiele tajemnic do odkrycia. Choćby ta o sztolni w Jarmucie, w której podobno pływała kaczka z zawiązaną kokardką, a złoto i srebro na żądanie króla były omijane przez górników. Albo ta związana ze ściennymi malowidłami w krościeńskim kościele, na których zachowały się postacie trzech diabłów trzymających cyrograf.

Dlaczego warto zajrzeć do wydanego społecznie rocznika? By odkryć na nowo informacje ze starych przewodników po Szczawnicy i Pieninach, natknąć się na budzące zachwyt zarówno badaczy – specjalistów, jak i górali storczyki pienińskie – opisane i sfotografowane przez Ludwika Frey’a. Wreszcie by zrozumieć, dlaczego pieśni pienińskie zachowają się, jeśli będą w pamięci.

W tegorocznych PP paniom na pewno spodobają się zebrane przez Elżbietę Łukuś, a dotyczące chrztu na Spiszu obrzędy, panów z kolei pochłoną dwie niezwykłe historie z Krościenka – pierwsza dotycząca akcji „Burza” i druga opowiadająca o stacji obserwacji lotniczej Luftwaffe.

Na przeszło 360 stronach rocznika znaleźć można odpowiedź na pytanie, co zmusiło flisaków do „zrobienia miłego prezentu” i przewiezienia łodziami ponad 282 tys. turystów oraz ile lat prof. Irenie Turowskiej zajęło zbadanie miroflory szczaw.

Prace Pienińskie to mnóstwo ciekawych informacji, recenzji, rozpraw i poezji. Wysoki poziom i nazwiska autorów (Andrzej Skorupa, Ludwik Frey, Tadeusz M. Trajdos), które przyciągają i zachęcają do zagłębienia się w kolejny tom redakcji Ryszarda M. Remiszewskiego.

Aneta Dusik