Maniowy – wieś niepodobna do żadnej innej. Na próżno tu szukać podhalańskiego ducha, może jedynie gdy przystaniemy przy kapliczce, przeniesionej z dnia jeziora.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"1059"}

Szerokie ulice przecinają się równo pod kątem prostym, a klocki jednakowych domów sprawiają, że możemy się poczuć, jakbyśmy się przenieśli gdzieś do nowohuckiej dzielnicy domków jednorodzinnych. Gdyby nie powietrze i widok jedyny i niepowtarzalny. Bo mieszkańcy Maniów mają tę wyjątkową okazję, że wywieszając pościel na balkonie, spoglądają na taflę jeziora, zwieńczonego w głębi granią Tatr.

Wieś właściwie zastąpiła tzw. Stare Maniowy, założone w 1326 roku. Po prawie ośmiu wiekach znalazła się ona na dnie Jeziora Czorsztyńskiego. Choć z oporami, miejscowi przenieśli się do nowych domów. Do dziś jednak wiele z nich świeci pustkami, bo właściciele wyruszyli za Wielką Wodę. Ludzie nadal żyją \"z Ameryki\", młodsi porozjeżdżali się po Europie. Są też miejscowe firmy. – Ludzie są operatywni, nie zasklepieni w narzekaniu. I udaje im się – przekonuje Andrzej Niemiec.

Sam mógł zostać w USA na stałe, jednak wrócił. Dlaczego? Na to pytanie tylko wzrusza ramionami. I wie, że nie potrafiłby żyć gdzie indziej. Jest autorem monografii poświęconych historii rodzinnej wsi i sąsiedniej Huby. Napisał też dwie książki historyczne, poświęcone św. Kindze. Teraz pisze powieść w rodzaju Starej Baśni, tyle że z czasów Cyryla i Metodego, nawracających księcia krakowskiego Wisława na wiarę katolicką.

Jezioro miało być szansą dla wsi, a wiele osób już widziało piaszczyste plaże, pełne letników. Jak dotąd wszystko pozostało w sferze życzeń i na deskach kreślarskich.

– Nawet pogoda, cholera, trochę nam nie sprzyja – rozkłada ręce pan Andrzej. – Przystań jest w Kluszkowcach, obok druga, ale jakoś w Maniowach turystyka nie chwyta. Nie ma takiej tradycji. Prawie w każdym domu przygotowane było po parę pokoi, ale mało jest chętnych. I wydaje mi się, że tu turystyki pewnie nie będzie. Tu zawsze wyjeżdżało się do Stanów, zarabiało trochę dularów i przyjeżdżało z powrotem.

Może Maniowy nie mają wielu atutów, ale mają swój \"internetowy serwis wioski\". Na www.maniowy.civ.pl miejscowy internauta pisze wprost: – Wieś nie nadaje się raczej do konkursu na najpiękniejszą wioskę, lecz z roku na rok zmienia swoje oblicze na ciekawsze i ładniejsze – zaczynają rosnąć drzewa zasadzone dawniej, robi się przyjemnie. Ludzie są tu tacy jak wszędzie – mają swoje dobre i złe dni. Bezrobocie jest duże, jako że nie ma w pobliżu dużych zakładów przemysłowych. Zatrudnienie zapewniają przede wszystkim Nowy Targ i Szczawnica, ale wielu pracuje też w wiosce, prowadząc własne biznesy lub pracując u kogoś.

Przed kioskiem przed rokiem wyrosła fontanna. Ustawione dookoła gustowne ławeczki wciąż czekają na chcących przysiąść. Ale miejscowi spieszą do pracy, a przyjezdnych póki co jak na lekarstwo. Choć może w końcu ludzie polubią siermiężną, socjalistyczna zabudowę z cudownymi widokami i \"wyciągną\" wieś z dna jeziora na widok powszechny.

Józef Figura