Czy Andrzej Stawarz mógłby żyć, gdyby nie opieszałość pogotowia?

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"9118"}

Była niedziela 23 maja. Andrzej Stawarz, 44-letni elektryk z Sromowiec Wyżnych, miał wolne. Mimo to wstał około wpół do szóstej. Najpierw poczuł ból w szyi. Myślał, że to kręgosłup. Potem zakłuło go w piersiach, wreszcie poczuł, że się dusi. Zaczął krzyczeć. Trzy godziny później nie żył.

Pani Teresa, jego żona, nie potrafi o tym rozmawiać. Trudno się dziwić łzom i wściekłości w poczuciu własnej bezsilności. Patrzyła, jak ratownicy pogotowia spokojnie do niego podchodzą, jak kilkakrotnie badają mu tętno, jak zabierają do karetki i odjeżdżają nie włączając nawet sygnału. – To był zwykły zawał, nawet nie rozległy. Ludzie to przeżywają bez większych kłopotów, jeśli mają odpowiednią pomoc – wybucha Teresa Znaniec-Stawarz.

K…, chłopy, dajcie tlenu

Widząc stan męża w niedzielny poranek kobieta wiedziała, że sprawa jest poważna, więc szybko zadzwoniła na pogotowie. Dyspozytorka przyjęła zgłoszenie i poprosiła, by ktoś stał przy drodze, by pokazać kierowcy, gdzie ma się zatrzymać. Pani Teresa była w domu z mężem i starszą matką. Sama więc wybiegała na drogę, by po chwili wrócić do męża, próbując mu pomóc. Jak wspomina, po kilkunastu minutach zniecierpliwiona dzwoni jeszcze raz z ponagleniem, bo mąż stracił przytomność. Usłyszała, że karetka właśnie jedzie. Jak przekonuje, do ich przyjazdu minęło jakieś 20 minut. Karetka nie miała włączonych kogutów. Ratownicy wysiedli i niespiesznie zabrali się do udzielania pomocy. – Andrzej krzyczał z bólu, wył o powietrze. Wreszcie zawołał: „k…, chłopy, dajcie tlenu”. Ale oni spokojnie robili swoje. Jeden wyjął stetoskop i zaczął osłuchiwać plecy, potem kilka razy badał mu ciśnienie, przekładając opaskę z jednej ręki na drugą. Drugi ratownik wkłuł mu wenflon. W końcu powiedzieli „zabieramy pana”. Wzięłam więc męża pod pachy i zaczęliśmy iść do karetki. Jeszcze widziałam, jak położyli go na kozetce, a on ich błagał o tlen – wspomina wdowa.

Jak relacjonuje pani Teresa, kierowca karetki odjechał nie włączając sygnału. Kobieta zdążyła się przebrać i poprosić siostrzeńca, by podjechał po nią samochodem, i ruszyli do Nowego Targu. Gdy dojechali do szpitala, chory już był reanimowany na izbie przyjęć. Po pewnym czasie przewieziony został na oddział intensywnej opieki medycznej. – Tam z godzinę próbowali go ratować. Potem wyszła pani doktor i powiedziała, że nie dało się nic zrobić – mówi wybuchając płaczem.

Sekcja zwłok przeprowadzona później wykazała, że przyczyną zgonu był zawał lewej komory serca.

Andrzej Stawarz miał 44 lata, nigdy poważniej nie chorował. W kwietniu z Teresą obchodzili 15-lecie małżeństwa. Nic nie zapowiadało tragedii. – Znajomy lekarz powiedział mi, że można było tego uniknąć, gdyby pomoc została udzielona szybko. Ja się na tym nie znam, ale jestem to Andrzejowi winna, by sprawę wyjaśnić do końca.

By pacjenta nie stresować

Krzysztof Kiciński, dyrektor nowotarskiego szpitala, przedstawia zupełnie inną wersję wydarzeń. Jak przekonuje – wszystko można łatwo sprawdzić, ponieważ specjalny system zapisuje dokładnie godziny zgłoszeń, jak i treści prowadzonych rozmów. Sami ratownicy zaś postępują ściśle według obowiązujących procedur. – Wezwanie wpłynęło o godz. 5.26. O 5.27 karetka wyjechała, a na miejscu była po trzech minutach, bo stacjonuje ona niemal po drugiej stronie ulicy – przekonuje. – Dlatego też wysłaliśmy karetkę podstawową, a nie reanimacyjną, bo ta musiałaby jechać z Nowego Targu. Po podjęciu prób ratowania życia ratownicy z pacjentem wyjechali o 5.45, a o 6.17 byli już na izbie przyjęć. Chcę dodać, że pojechał tam zespół najbardziej doświadczonych ratowników. Bywa też, że nie włącza się świateł, gdy pacjent jest przytomny i w dużym stresie, bo to mogłoby mu zaszkodzić.

Innego zdania jest Jan Koczur, szwagier Teresy Znaniec-Stawarz. Był na miejscu o 5.55, jeszcze zanim karetka odjechała. Tymczasem według dyrektora, auta nie powinno tam być już od dziesięciu minut.

Zbigniew Gabryś, zastępca prokuratora rejonowego w Nowym Targu, potwierdza, że w minionym tygodniu wpłynęło zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. – Zgłoszonych zarzutów jest kilka – od zbyt późnej reakcji pogotowia, przez przyjazd nieodpowiedniej karetki, po zastrzeżenia co do fachowości personelu. Teraz musimy zebrać całą dokumentację związaną ze zgłoszeniem i realizacją transportu. Prowadzone są czynności wstępne, będziemy przesłuchiwać świadków, zwrócimy się też o opinię do zakładu medycyny sądowej – relacjonuje prokurator podkreślając, że jest jeszcze za wcześnie, by stawiać komukolwiek zarzuty.

Józef Figura