Pierwsza wystawa w Instytucie Dziedzictwa Niematerialnego Ludów Karpackich w Ludźmierzu to obrazy nieżyjącego już artysty z Białego Dunajca - Władysława Trebuni Tutki.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"114302"}

Zmarły w 2021 r. artysta stał się legendą już za życia. Był  jednym z najwybitniejszych góralskich multiinstrumentalistów. Znany był głównie jako prymista, lider rodzinnego zespołu Trebuniów-Tutków. Choć szanował bardzo tradycję, nie bał się też eksperymentów, jakim była choćby współpraca z muzykami z Jamajki.

Druga jego działalność artystyczna, znana mniej od muzyki, ale dla niego równie ważna,  to malarstwo i projektowanie tkanin. Skończył studia na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, na Wydziale Malarstwa i Tkaniny Artystycznej. Brał udział w wielu wystawach zbiorowych i indywidualnych w kraju i za granicą, m.in. w Belgii, Holandii, Francji, Niemczech, Szwecji, Hiszpanii, Rosji, Kanadzie czy USA. Uprawiał malarstwo sztalugowe, witrażowe, malarstwo na szkle, malarstwo ścienne, projektował tkaniny. Piękne malowidło ścienne pozostawił między innymi w Domu Podhalańskim im. Tetmajera, który teraz zamienił się w Instytut Dziedzictwa Niematerialnego Ludów Karpackich w Ludźmierzu. Przy okazji modernizacji budynku udało się uratować i odnowić polichromię "Janosik Nędza Litmanowski" autorstwa Władysława Trebuni Tutki. Monumentalna praca nawiązuje do jednego z opowiadań patrona Domu Podhalańskiego. Niestety ogromny fresk znajdujący się w holu jest częściowo przysłonięty przez schody, więc nie można go zobaczyć w całości.

W sali wystawowej Instytutu została otwarta czasowa wystawa obrazów olejnych i tkanin Władysława Trebuni Tutki pochodzących ze zbiorów jego dzieci - Anny, Krzysztofa i Jana. Są tu prace pochodzące z lat 70. ubiegłego wieku, a także malowane niedługo przed śmiercią. Autoportrety, portrety, pejzaże, podhalańska architektura.

- Tata malował do końca. Pamiętam, jak w  tygodniu, w którym umarł, trzęsącą już ręką robił jakiś rysunek - podkreśla Krzysztof Trebunia Tutka. - Był kronikarzem odchodzącego Podhala - dodaje. Na wystawie można oglądać na przykład góralską chałupę w Suchem, po której dziś nie ma już śladu. Rodzinną Małą Łąkę, która należała do przodków Budzów Lepisoków, malował z szałasami, które także już zniknęły z krajobrazu. - Tematyka regionalna była dla niego bardzo ważna - mówi jego córka Anna Trebunia-Wyrostek, która także poszła drogą artystyczną ojca (ukończyła grafikę na ASP w Krakowie).

Beata Zalot