Sobotni wieczór. W drewnianym kościółku w Łopusznej siada grupa ludzi. I z głośnika wysłuchuje w skupieniu kazania „O ciszy”. Z głośnika, bo jego autora nie ma między nami już od dziewięciu lat. Choć właściwie to nieprawda. Bo w sobotę, w małym kościółku był obecny. W ciszy.

Bo – jak mówił przed laty do mikrofonu – właśnie w ciszy kościoła najpełniej spotykamy Boga. Ten głos, który znają tu doskonale wszyscy, proste słowa, umiejętnie tłumaczące największe zawiłości filozofii, trafiają w sedno. Jutro, w niedzielę, na łopuszniańskim cmentarzu będą oficjalne uroczystości – kwiaty na grobie, delegacje, zespoły, Msza św. Dziś jest cisza, On i najbliżsi.

– Im dłużej go nie ma, tym między nami go więcej – stwierdza Kazimierz Tischner, brat Księdza Profesora. – Jest tu, jest na Ukrainie, w Krakowskim Hospicjum dla Dzieci, wśród 25 tysięcy dzieci w szkołach jego imienia. Pamiętam, jak po operacji uczył się mówienia przełykowego. To ciężka praca. Lekarz zapytał go o motywację. A Józio szeptem odpowiedział: „Chciałem jeszcze kiedyś stanąć w kościele w Łopusznej i powiedzieć moim kochanym góralom: Pan z Wami”. Nie powiedział.

W drewnianym kościółku dziś przypomina Tischnera duży portret pod ołtarzem i kilka świec pod nim. I głos z głośnika o góralu z opowiadania Tetmajera, który uciekł na Słowację, ale na stare lata dopadła go nostalgia. Koniecznie chciał wrócić w rodzinne strony. Bo jak przekonuje Tischner, każdy człowiek musi mieć swój kościół, w którego ciszy spotyka Boga. Jego miejsce było w Łopusznej.

– Kiedy obserwowałem cierpienie w czasie choroby mojego brata, był to dla mnie czas pokory i uwielbienia. Pokory – bo nie potrafię jeszcze w taki cudowny sposób przeżywać bólu i cierpienia. Uwielbienia – bo cieszyłem się, że są ludzie którzy każdego dnia wskazują nam drogę do Boga. Taki cierpiący człowiek jest drogowskazem prostym i czytelnym. Mój brat i Jan Paweł II byli żywą eucharystią; ofiarowali swoje cierpienia za innych. I od tego momentu słowo ,,dla’’ i ,,za’’ nabrało zupełnie innego znaczenia. Zrozumiałem, że tylko dzięki obecności innych ludzi w naszym życiu nasze cierpienia, bóle, choroby mają sens; tym głębszy, im częściej uśmiech gości na naszych twarzach. Człowiek może być dla drugiego człowieka częścią nieba. Myślę, że prawdziwe cierpienie zawsze objawia się w spokoju, czego byłem naocznym świadkiem. Papież i brat umierali, tak jak żyli – z radością – zauważa Kazimierz Tischner.

Wieczorną ciszę rocznicowego spotkania wypełniły jeszcze góralskie śpiewki  wykonaniu Małych Łopuśnian. Spotkania z ks. Tischnerem w Łopusznej odbywać  się będą co miesiąc – w każdą ostatnią sobotę miesiąca o godz. 19.

Józef Figura