W ich oczach pojawia się promyk radości. Są tu, by pochwalić się efektem długich godzin pracy, ale też po prostu – pobyć razem i rozerwać się. By jeden dzień nie był podobny do drugiego.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"9624"}

Trafiają tu z różnych powodów – jedni nie mają nikogo, kto mógłby się nimi na stare lata zająć. Inni są zbyt niedołężni, by zaopiekowali się nimi krewni. Jeszcze inni żyli w biedzie i pobyt tu to wreszcie szansa, by dożyć końca dni w godziwych warunkach.

To, czego oczekują, to nie tylko dach nad głową i ciepła strawa. Jak każdy człowiek, potrzebują uczucia, zainteresowania, rozmowy. Długie godziny wolno upływającego czasu dzielą na rozmowy ze współtowarzyszami losu czy personelem. Jeśli mają ochotę, to mogą wybrać się na wycieczkę do miasta, bo dom jest otwarty. Jednak to też byłoby za mało, by dzień nie był takim samym jak poprzedni… odliczaniem.

Fachowo nazywają to warsztatami terapii zajęciowej. Jednak pod nijaką nazwą kryje się zaspokojenie pragnienia bycia potrzebnym. Przez te kilka godzin dziennie można poczuć się jak w domu – przygotowując bajeczne, papierowe kwiaty, pracując w ogrodzie, przygotowując program muzyczny. Zajęcia są dobrowolne, lecz dla większości są szansą na kolejny dobry dzień.

Zaskale. W tutejszym Domu Pomocy Społecznej ruch – przyjeżdżają pensjonariusze z kilkunastu innych małopolskich placówek. Dziś mamy powitanie lata. W jadalni zbierają się gospodarze i przedstawiciele pozostałych DPS-ów. Na korytarzu długi stół zastawiony koszami papierowych kwiatów, przygotowanych przez seniorów. Wymagały godzin cierpliwej pracy, ale efekt jest fantastyczny. Komisja ma wybrać najpiękniejszy, jednak od początku wiadomo, że nagroda należy się wszystkim. Potem występy wokalne – reprezentanci każdej placówki przygotowują po dwa hity. Ale bawią się wszyscy, bo wszyscy znają słowa albo po prostu potrafią zanucić.

Podobne zjazdy organizuje się w różnych miejscach kilka razy do roku. To prezentacja prac warsztatów terapii zajęciowej. Bo w życiu każdego człowieka praca ma podstawowe znaczenie. Tragedią byłoby, gdyby do samotności dołączyła bezczynność. To, a także atmosfera w domu, nastawienie personelu i współlokatorów decydują o tym, że fatalnie kojarzące się określenie „dom starców” na szczęście odchodzi w zapomnienie.

Józef Figura