W czasie wojny w Cichem była epidemia tyfusu. Jedynym lekarstwem okazały się zioła zasuszone na szkolnym strychu.

To tylko jedna z wielu opowieści, którą można było usłyszeć na spotkaniu w remizie Ochotniczej Straży Pożarnej w Górnem Cichem. Zorganizowali je wspólnie: prowadzący zespół „Krzesany” z Cichego pan Andrzej Jakubiec, jego córka Anna Jakubiec i uczniowie. Na posiady przyszli również ich rodzice. Przyjechała też liczna grupa studentów z Krakowa, ze studenckiego zespołu góralskiego „Skalni”.

Honorowymi gośćmi byli natomiast najstarsi mieszkańcy Cichego, ludzie pamiętający trudne czasy przedwojenne i czas wojny. – Chcieliśmy z nimi porozmawiać o ich dzieciństwie, młodości, wysłuchać ich opowieści i wspomnień – mówi Anna Jakubiec. Wśród zaproszonych gości była m.in.: chodząca legenda, poetka, animatorka kultury pani Anna Krzysiak Józeckula, Antonina Palenica Płackowa, Anna Gondek, Zofia Bzdyk Łatasowa, Ludwina Styrczula Matusowa, Jan Jakubiec Kubosek, Kazimierz Tylka Józecka.

Wszyscy opowiadali o kopaniu rzepy, młóceniu zboża, zabawach jesiennych i przygotowywaniu się do świąt Bożego Narodzenia. Dziadkowie wspominali biedę, trudne wojenne dzieciństwo. Były też szkolne wspomnienia. Jan Jakubiec opowiadał o szkole, w której w czasie wojny uczyli go nauczyciele – Jan Podolski i Franciszek Gazda. – Pan Gazda interesował się zielarstwem. Chodził więc z uczniami po okolicznych polach i uczył ich, jak zbierać i suszyć różne gatunki ziół. Suszyli je potem na strychu szkoły. Czasem udało się część zbiorów sprzedać i wtedy za zarobione pieniądze kupowali do szkoły papier i kredę – wspominał Jan Jakubiec.

Kiedy w 1943 roku w Cichem wybuchła epidemia tyfusu, budynek szkoły zamieniono w szpital. Walka z chorobą trwała kilkanaście miesięcy. Zmarło wielu mieszkańców. – Pewnego dnia pielęgniarka, która opiekowała się chorymi, zainteresowała się ziołami wiszącymi na strychu szkoły. Okazało się, że właśnie te uzbierane przez dzieci zioła przyczyniły się do poprawy stanu wielu ludzi. Większość z nich szybko powróciła do zdrowia – przekonywał pan Jan.

Podobnych opowieści było jeszcze znacznie więcej. W czasie spotkania zacni goście zaprezentowali stare śpiewki, Nie zabrakło także popisów tańca solowego i recytacji autorskich utworów poetyckich. – Te wspomnienia to pomost pomiędzy tym, co odeszło, a tym, co żyje, pomost między wnukami a ich dziadkami – ocenia Anna Jakubiec, dyrektor szkoły filialnej w Cichem Górnem. Jej zdaniem tradycja nie zginie, bo przekazywana jest z pokolenia na pokolenie. Organizatorzy zapowiadają, że już myślą o kolejnych posiadach, bo przecież trudno opowiedzieć wszystko za jednym razem.

Paweł Dominik