Przedwojenna limuzyna zbudowana z części wygrzebanych na złomie

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"103987"}

Staszek czuł, że da radę. Przecież całe życie pasjonował się różnymi gratami. W jego garażu stoi pięknie odrestaurowana Jawa z końcówki lat 70. i oryginalny, jeżdżący „komar”. Poczesne miejsce zajmuje stacjonarny silnik WFM pamiętający koniec lat 50. Jest też mocno poprzerabiany maluch i motorower „ogar” z silnikiem od WSK-i (jadący dobrze ponad 100 kilometrów na godzinę).

*

Bodźcem do rozpoczęcia prac była wizyta na złomowisku. Na placu składowiska dogorywał leciwy dostawczy „żuk”. Buda była całkowicie zjedzona przez korozję, ale podwozie rokowało pewne nadzieje. Silnik i skrzynia biegów działały bez zarzutu. W dodatku „dziadek” miał nawet dowód rejestracyjny. Staszek kupił tę kupę nieszczęścia za całe 800 złotych. Buda „żuka” nadawała się tylko do huty, tam też trafiła. Ramę dostawczaka Staszek dokładnie oczyścił i wypiaskował. Ponaprawiał wszelkie popsute detale, wyczyścił i odświeżył silnik. Odrestaurowane podwozie trafiło do garażu. Wówczas też formalnie ruszył projekt CWS.

Jako dokumentację projektową Staszek miał tylko kilka niewyraźnych czarno-białych fotografii oryginału. Wiedział, że z tym wiernej repliki nie zbuduje. Chodziło bardziej o to, żeby „żuka” jak najbardziej do CWS-a upodobnić. Główna mechaniczna przeróbka polegała na wydłużeniu kolumny kierowniczej i przeniesieniu pedaliery. Wszak „żuk” miał szoferkę nad silnikiem, a znakiem firmowym CWS-a była długaśna maska.

Nadwozie Staszek budował wedle przedwojennych wzorców. Szkielet karoserii stanowiła jesionowa rama obijana blachą stalową. Detale wnętrza to również Staszkowa robota. Tylko w wykonaniu drewnianej kierownicy pomógł Staszkowi kolega stolarz.

Trochę problemów było z wykonaniem wydatnych błotników o zaokrąglonych kształtach. Staszek nie miał do dyspozycji koła angielskiego, spęczarki ani innych wymyślnych urządzeń blacharskich. - Nacinałem blachę, nadawałem jej kształt i spawałem - wtrąca. - Robota łatwa nie była. To w końcu gruba, dwumilimetrowa blacha stalowa. Ale efekt jest chyba zadowalający - dodaje skromnie.

W kolejnych latach w zaciszu Staszkowego garażu powstawały kolejne elementy samochodu: tapicerka, drewniane wyposażenie wnętrza, maska, a także spektakularny grill, który wymaga jeszcze pochromowania. - Pytałem w galwanizerni, policzyli półtora tysiąca za chromowanie tego jednego elementu - śmieje się konstruktor. - Trzeba będzie odżałować - zapowiada.

*

Dziś replika CWS-a jeździ o własnych siłach i aż bije po czach blaskiem świeżego lakieru w narodowych barwach. Do dokończenia zostały ostatnie elementy, między innymi brezentowy dach, chromowanie drogocennego grilla. Staszek myśli też nad innymi kołami. Replika porusza się na piętnastkach pochodzących wprost z „żuka”, tymczasem CWS miał wąskie, szprychowane „dwudziestki”.

*

Latem Stanisław wykonał pierwsze jazdy próbne. Jeździł swym CWS-em po dróżkach Orawy. Wóz robił wrażenie, na niektórych aż nazbyt wielkie. - Jeden gość to się tak zapatrzył, że wjechał do rowu - wspomina ze śmiechem Stanisław i już kombinuje, co by tu zacząć majstrować po CWS-ie.

mk

[WIDEO]3311[/WIDEO]