Maluchy z przedszkola Bambi w Białym Dunajcu siedząc pod ścianą przyglądają się jej w milczeniu. Pani Basia wchodzi na salę w ciszy...

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"116020"}

Dzieci patrzą jak zmienia buty na trampki, a potem wprowadzona na salę odnajduje się w przestrzeni. Prosi, by pomóc dotknąć rogu stołu i oparcia krzesła. Rozkłada swoje "pomoce naukowe".  

Świat, w którym nie widać nic

Początkowa rezerwa u maluchów szybko znika, gdy Pani Basia w ciemnych okularach prosi by zaśpiewać piosenkę, a potem siada z nimi na dywanie i opowiada o swoim świecie. Świecie, w którym nie widać nic, trzeba się umieć odnaleźć, a także potrafić prosić o pomoc. I tego jak pomóc niewidomemu uczyła przedszkolaki. 

Pokazała im maskotkę pieska - niewidka, bo czworonożny przewodnik jest często doskonałym towarzyszem tych, którzy nie widzą. Przedszkolaki mogły też próbować zrozumieć jak to jest nie widzieć -  wystarczyło zamknąć oczy, albo widzieć słabo - zawężając sobie pole widzenia przykładając dłonie na lornetkę czy na zajączka.

Na pomoc

Ale spotkanie to nie tylko opowiadanie. Mały Wiktor ma okazję poprowadzić niewidomą Basię po sali. Julka z dziecięcą laseczka i zamkniętymi oczyma próbuje odnaleźć dzieci, Franek pomaga niewidomej Basi wstać. A przy okazji dzieci przypominają sobie jak wzywać pomoc. Wystarczy zawołać dorosłych albo zadzwonić na numer alarmowy 112. 

A jak uczą się dzieci, które nie widzą? Przede wszystkim dotykając wszystkiego. I przedszkolaki mogły spróbować tego samego. Szymon pisze, a właściwie wyciska znaki na kartce w specjalnej kratce do alfabetu Braillea, a Nikola liczy na kubarycie- specjalnej tabliczce ułatwiającej matematyczne operacje. Klimek podpisuje się odciskiem palca. Ale jak można z zamkniętymi oczyma wlać wodę do pustej szklanki, by nie przelać? Wystarczy sprawdzić paluszkiem.

Dzwoneczki

Pani Basia pokazuje jeszcze, że nie widząc można czesać dzieci i zmienia Dagmarce kucyka w warkocz.

Ale dlaczego skarpetki dzwonią? - pyta Pani Basia pokazując parę skarpetek dla malucha z wszytym małym dzwoneczkiem.

- Żeby było wiadomo gdzie jest dziecko - wyjaśnia Pani Basia. - Jeśli akurat ma się nim zająć osoba niewidząca, to w ten sposób będzie wiedzieć, gdzie maszeruje maluch - zaznacza.

I tak planowane półgodzinne spotkanie zmienia się w półtoragodzinną zabawę. Dzieci lgną do Pani Basi i początkowa obawa znika w mgnieniu oka. 

Niewidomi nie gryzą

Barbara Sowińska z Nowego Targu miała 50 lat, gdy lekarze zdiagnozowali u niej guza mózgu. Konieczna była operacja, jednak w efekcie zaczęła tracić wzrok. Dziś nie widzi całkowicie, co nie przeszkadza jej w aktywnym działaniu na rzecz niewidomych.  

Jak przekonuje - o problemach opowiada, by pomóc innym niewidomym. Od 2016 roku prowadzi program "Niewidomi niepełnosprawni nie gryzą" (www.niegryza.com). Ktoś pomógł jej stworzyć stronę internetową, a ona chodzi po szkołach jako wolontariuszka, by opowiadać o problemach osób podobnych sobie. - Bóg dał mi na tyle zdrowia i możliwości akceptacji tego, że jestem niepełnosprawna, że muszę dzielić się tym z innymi - powtarza sobie.

fig