Wszędzie stąd daleko - do szkoły, do kościoła, do sklepu. Tylko do nieba blisko. A że wysoko, to i widoki zapierają dech, nie darmo przysiółek nazywa się Janiołów Wierch.

- To nie zoden Janiołów Wierch, ino Szewcówka - denerwuje się 80-letni Andrzej Hodorowicz, który mieszka tu od urodzenia.

- Gmina kilka lat temu zmieniła nazwę, nie wiem, dlaczego.

Był tu jeden taki, co do niego wołali - do Janioła - wyjaśnia synowa Maria. - Może od niego tak nazwali.

Droga asfaltowa kończy się na Hodorowiczach. Choć dalej jest jeszcze kilkanaście domów, zimą dojechać się tam nie da.

- Tu tylko puste domy stoją. Tak naprawdę to mieszkamy tylko my, teściowie obok i jeszcze jedna sąsiadka, ale teraz jest w Austrii - mówi Maria Hodorowicz.

- Starzy ludzie umierają, młodzi wyjeżdżają, tam na prawo od nas było siedmioro dzieci, wszyscy są w Ameryce - opowiada pani Maria.

- Ludzie albo w USA, albo w Austrii, a te nowe wille - to pobudowała Warszawa i Kraków - dodaje.

Choć urokliwe osiedle pomiędzy Leśnicą, Bukowiną a Gliczarowem nie jest jeszcze tak popularne jak pobliskie miejscowości, turyści powoli odkrywają Aniołów Wierch. Pokoje można wynająć tylko u pani Marii, ale osiedle powoli przekształca się w willowe.

- Jak tu przyszłam po ślubie, to codziennie płakałam - opowiada pani Maria.

- Wszędzie było daleko. Wodę trzeba było nosić z potoku na nosidłach, drogi nie było. Dzieci trzeba było codziennie 2 kilometry do szkoły odprowadzać, na zakupy było daleko - wspomina.

Od kilku lat jest asfalt, gmina zrobiła wodociąg, jest telefon, samochód.

- My tu na tym wierchu wse bylimy straceni. Już jesteśmy w cwortej parafii. Chodzilimy do kościoła do Białki, Bukowiny, do Gronia, a teroz do Gliczarowa - mówi Andrzej Hodorowicz, najstarszy mieszkaniec na osiedlu.

Choć na wierchu jest okazała kaplica, nabożeństwa odprawiane są tylko przy dużych świętach - na pasterkę, 3 maja czy 15 sierpnia.

Administracyjnie osiedle przynależy do Gronia, parafia jest w Gliczarowie Górnym, tam też dzieci chodzą do szkoły.

Do sklepu najbliżej jest do Bukowiny Tatrzańskiej. Na miejscu można kupić tylko chleb, który dowozi jeden z piekarzy.

- Teroz jak jest droga, to nie można narzekać, ale dawniej jak my przechodzili przez potok, to w zimie była cięzko, Jak były dujawice, to i dwa tygodnie nie było kontaktu ze światem - opowiada pani Helena, żona Andrzeja.

- Syćkie dzieci rodziłak w domu - dodaje.

- Roz jak tak duło, baba wysłała mnie po syna, bo nie wracał ze skoły. Jakzek schodził ku potoku, potknąłek się o cosi.

Patrzem, a to mój chłopiec skulony - mioł wtedy 8 roków.

Już go troche przysypało. Gdybyk się na nim nie utknął, moze by go juz nie było - wspomina pan Andrzej.

- Cięzko się zyło, robiłek kapcie, jeździłek po świecie chałpy mszyć - opowiada.

Dziś Helena i Andrzej są już na emeryturze, gazdówkę przekazali synowi.

- Złe casy przysły, za litr mlyka płacą 50 grosy, a za litr wody - 2 zł.

Jak cłek patrzy, co się dzieje w polityce, to ino się denerwuje - mówi pan Andrzej. -Lepiej patrzeć na Tatry przez okno, niż w telewizor - stwierdza żona.

Syn Józek radzi sobie jednak nieźle. Bacuje w pobliżu domu, ma pod swoją pieczą 400 owiec, żona wynajmuje pokoje turystom, nawet w Internecie się ogłaszają.

- Przyjeżdżają tu turyści, którzy szukają spokoju, ciszy. Mówią, że tu blisko nieba - dodaje pani Maria.

Beata ZalotFoto | Janiołów Wierch - widok ogólny.