W Hubie czas zatrzymał się w miejscu. Niezwykłe widoki dopraszają się zachwytu, a miejscowi z uśmiechem opowiadają niezwykłe historie.

Wyjeżdżając z Nowego Targu w kierunku Nowego Sącza, łatwo przeoczyć znak przy głównej drodze, wskazujący Hubę. A szkoda, bo to jedna z niewielu miejscowości na Podhalu, w której mieszka niespełna 110 osób. Sklejone domy, usadowione na wysokim wzniesieniu, niejednokrotnie dziwią i zachęcają turystów do pozostania na dłużej.

- Ludzie pytają, jak możemy tak wysoko mieszkać i co robimy w zimie, gdy śnieg zasypie nam jedyną drogę. Śmieszy mnie to trochę. Z dojazdem - nawet gdy potężnie zawieje - nie ma problemu - zapewnia młoda kobieta. - Woda i elektryczność to też nie problem. Byliśmy przecież jedną z pierwszych wiosek, w której uruchomiono wodociąg i podciągnięto prąd.

Huba zachwyca widokami. Kiedy pogoda dopisuje, stojąc na głównej drodze, można zobaczyć panoramę całego Podtatrza. Nieomal na wyciągnięcie ręki ma się tutaj Trzy Korony, Babią Górę, Tatry, zamek czorsztyński i niedzicki oraz Jezioro Czorsztyńskie.

- Jak jest powietrze przejrzyste, to widać i Kasprowy, i Gubałówkę. Z Huby mamy piękniejsze widoki, niż z wielu miejsc Zakopanego - przekonują mieszkańcy.

Zachwyceni tym miejscem turyści pytają o działki do kupienia. Cena ara zaczyna się tu od 4 tys. zł. - Te domy na samej górze, w których kiedyś mieszkali pierwsi mieszkańcy wioski, dawno zostały sprzedane krakusom - wyjaśnia Wiesław Janczak, 33-letni sołtys wsi. - Wiele osób zainteresowanych jest kupnem działek. Problemem jest woda.

Położona w górach wioska kryje niejedną tajemnicę. Miejscem, o którym krążą we wsi różne historie, są Procki, polanka odległa kilometr od wsi. Według jednych nazwa ta pochodzi od boginek, które na polanie robiły pranie. Inni z kolei przekonują, że kiedyś było to ulubione miejsce kobiet spotykających się na przepierkach. Na Kotelnicy, górze położonej wysoko w gorczańskich lasach, chowano przed laty samobójców. Gdy zapadnie zmrok, nieliczni mają odwagę wybrać się tam na spacer.

Żyje się tu spokojnie. Część mieszkańców dorabia sobie na agroturystycznych pokojach (25-30 zł doba), pozostali na gospodarstwie. Część młodych jakiś czas temu powyjeżdżała do Irlandii. Wracają jednak do swoich domów i rodzin. - Kiedyś ludzie stąd wyjeżdżali do Bielska. Dlaczego? Tego nie wiem dokładnie. Może łatwiej było o pracę. Większość mieszkańców tam właśnie ma swoje rodziny - tłumaczy mieszkanka Huby.

Skąd się wzięła nazwa miejscowości? Co do tego zdania są podzielone. Część mieszkańców przekonuje, że pochodzi ona od grzyba, którym hubianie oświetlali sobie drogę do domu i świecili w stajniach. - Huba, jak popatrzeć na nią z góry, przypomina kształtem ten grzyb, rosnący na drzewach - wyjaśnia Wiesław Janczak.

Tak czy inaczej jedno jest pewne: 400 lat, 16 pokoleń - tyle liczy sobie ta najmniejsza na Podhalu wioska. Bo przecież historia Huby to tak naprawdę historia czterech rodzin, które przeniosły się tutaj z Maniów. Dlaczego? Tego dziś już nikt nie pamięta. Niektórzy wspominają spartańskie warunki (prawie 350 lat bez wody), groźne epidemie i austriackie rządy, z jakimi przyszło im się zmierzyć.

Przetrwali. Nie zmienił ich także okres okupacji ani komunistyczne rządy. Według niektórych to, że nie dali się biedzie i chorobie, zawdzięczają urokom i ziołom, którymi się "wzmacniali". Jeszcze do niedawna na bóle brzucha i przeziębienia podawano tu eter. Chętnie stosowano także ziołowe mikstury. Hołdując zasadzie: "czym się strułeś, tym się, lecz", osobom, które kopnął koń, serwowano do wypicia mocz zwierzęcia...

HUBA - najmniejsza z gorczańskich wiosek położona powyżej 600 m n.p.m. Mieszka w niej około 110 mieszkańców. Kiedy się do niej zajrzy, koniecznie trzeba obejrzeć zabytkową kapliczkę oraz ciekawą formę geologiczną, zwaną przez miejscowych "Gronik Skała".

Tekst i fot.: Aneta Dusik